ignoro

Español

ignoro
pronunciación (AFI)	[iɣ̞ˈnoɾo]
silabación	ig-no-ro
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	o.ɾo

Forma flexiva

Forma verbal

1: Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de ignorar.

Latín

ignoro
clásico (AFI)	/igˈnoː.roː/
eclesiástico (AFI)	/iɲˈɲo.ro/
silabación	ig-nō-rō
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rimas	o.ro, oː.roː

Etimología 1

Del protoitálico *gnōs-(e/o-), y este del protoindoeuropeo ("reconocer", "conocer").^[1] Compárese el hitita kanešš-ᶻⁱ ("reconocer", "aceptar"), el sánscrito ajñāsam ("reconocer") y el tocario A kñasāst (imperfecto, 2.pers.sg. de "reconocer").^[1]
Este verbo fue considerado un derivado del latín ignarus; del latín ignotus. Pero es muy improbable que *en-gnōrō haya reemplazado a *en-gnārō mientras que el adjetivo gnārus quedase sin cambios. Alan Nussbaum propone una solución más probable: ignōrō refleja un presente en -sā- *gnō-sā- ("conocer") derivado de un sustantivo *gnō-sā- ("conocimiento"), o directamente del protoindoeuropeo, de un presente en -s-, como se lo encuentra en el hitita.^[1]^[2]
→ glōria, gnārus, (g)nōscō.

Verbo transitivo

1

No tener conocimientos, no saber, ser ignorante, ser inconsciente de, ignorar, desconocer.^[3]

2

No saber nada de, no estar familiarizado con.^[3]

3

No reconocer.^[3]

4

Actuar como si no se supiera de, ignorar.^[3]

Ejemplo:
quid nunc agam, quem omnes mortales ignorant et luditicant ut lubet?Plauto. amphitruo - actus IV 3.

Información adicional

Derivados: ignorabilis, ignorabiliter, ignoranter, ignorantia, ignoratio, ignoratus

Conjugación

Conjugación de ignōrō, ignōrāre, ignōrāvī, ignōrātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	ignōrāre, ignōrāvisse
Infinitivo pasivo	ignōrārī
Participio activo	ignōrāns, ignōrātūrus
Participio pasivo	ignōrandus, ignōrātus
Gerundio	ignōrandī, ignōrandō, ignōrandum
Supino	ignōrātum, ignōrātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego ignōrō	tū ignōrās	is, ea, id ignōrat	nōs ignōrāmus	vōs ignōrātis	eī, eae, ea ignōrant
Pretérito imperfecto	ego ignōrābam	tū ignōrābās	is, ea, id ignōrābat	nōs ignōrābāmus	vōs ignōrābātis	eī, eae, ea ignōrābant
Futuro	ego ignōrābō	tū ignōrābis	is, ea, id ignōrābit	nōs ignōrābimus	vōs ignōrābitis	eī, eae, ea ignōrābunt
Pretérito perfecto	ego ignōrāvī	tū ignōrāvistī	is, ea, id ignōrāvit	nōs ignōrāvimus	vōs ignōrāvistis	eī, eae, ea ignōrāvērunt, ignōrāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego ignōrāveram	tū ignōrāverās	is, ea, id ignōrāverat	nōs ignōrāverāmus	vōs ignōrāverātis	eī, eae, ea ignōrāverant
Futuro perfecto	ego ignōrāverō	tū ignōrāveris	is, ea, id ignōrāverit	nōs ignōrāverimus	vōs ignōrāveritis	eī, eae, ea ignōrāverint
Presente pasivo	ego ignōror	tū ignōrāris, ignōrāre	is, ea, id ignōrātur	nōs ignōrāmur	vōs ignōrāminī	eī, eae, ea ignōrantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego ignōrābar	tū ignōrābāris, ignōrābāre	is, ea, id ignōrābātur	nōs ignōrābāmur	vōs ignōrābāminī	eī, eae, ea ignōrābantur
Futuro pasivo	ego ignōrābor	tū ignōrāberis, ignōrābere	is, ea, id ignōrābitur	nōs ignōrābimur	vōs ignōrābiminī	eī, eae, ea ignōrābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego ignōrem	ut tū ignōrēs	ut is, ut ea, ut id ignōret	ut nōs ignōrēmus	ut vōs ignōrētis	ut eī, ut eae, ut ea ignōrent
Pretérito imperfecto	ut ego ignōrārem	ut tū ignōrārēs	ut is, ut ea, ut id ignōrāret	ut nōs ignōrārēmus	ut vōs ignōrārētis	ut eī, ut eae, ut ea ignōrārent
Pretérito perfecto	ut ego ignōrāverim	ut tū ignōrāverīs	ut is, ut ea, ut id ignōrāverit	ut nōs ignōrāverīmus	ut vōs ignōrāverītis	ut eī, ut eae, ut ea ignōrāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ignōrāvissem	ut tū ignōrāvissēs	ut is, ut ea, ut id ignōrāvisset	ut nōs ignōrāvissēmus	ut vōs ignōrāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea ignōrāvissent
Presente pasivo	ut ego ignōrer	ut tū ignōrēris, ignōrēre	ut is, ut ea, ut id ignōrētur	ut nōs ignōrēmur	ut vōs ignōrēminī	ut eī, ut eae, ut ea ignōrentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ignōrārer	ut tū ignōrārēris, ignōrārēre	ut is, ut ea, ut id ignōrārētur	ut nōs ignōrārēmur	ut vōs ignōrārēminī	ut eī, ut eae, ut ea ignōrārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) ignōrā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ignōrāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) ignōrātō	(is, ea, id) ignōrātō	― ―	(vōs) ignōrātōte	(eī, eae, ea) ignōrantō
Presente pasivo	― ―	(tū) ignōrāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ignōrāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ignōrātor	(is, ea, id) ignōrātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ignōrantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 3 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 297. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
↑ Alan Nussbaum. «Latin Present Stems in -sā-: A possibly not so minor type». 2007.
1 2 3 4 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[vaan-1] 1 2 3 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 297. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.

[2] Alan Nussbaum. «Latin Present Stems in -sā-: A possibly not so minor type». 2007.

[ol-3] 1 2 3 4 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]

[3]