gnarus
| gnarus | |
| clásico (AFI) | /gˈnaː.rus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ɲˈɲa.rus/ |
| silabación | g-nā-rus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | trisílaba |
| variantes | nārus[1] |
| rimas | aː.rus, a.rus |
Etimología
[editar]Del protoitálico *gnāro-, y este del protoindoeuropeo *ǵnh₃-ro- ('conocido') (< ǵneh₃-ri-/ǵnoh₃-ri- "conocimiento", "sabiduría").[2] Compárese el griego antiguo γνώριμος (gnṓrimos, 'conocido').[2]
→ (g)nōscō
Adjetivo
[editar]- 1
- En sentido activo, especialmente con genitivo: que se tiene conocimiento o experiencia (de algo específico o tácito), conocedor, informado, versado, experimentado.[3]
- 2
- Con fuerza pasiva, generalmente seguido de dativo: conocido, familiar.[3]
- Antónimos: ignārus, incōgnitus, ignōtus
Información adicional
[editar]Declinación
[editar]Declinación de gnārus, gnāra, gnārum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. gnārus | f. gnāra | n. gnārum |
| Genitivo | m. gnārī | f. gnārae | n. gnārī |
| Dativo | m. gnārō | f. gnārae | n. gnārō |
| Acusativo | m. gnārum | f. gnāram | n. gnārum |
| Ablativo | m. gnārō | f. gnārā | n. gnārō |
| Vocativo | m. gnāre | f. gnāra | n. gnārum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. gnārī | f. gnārae | n. gnāra |
| Genitivo | m. gnārōrum | f. gnārārum | n. gnārōrum |
| Dativo | m. gnārīs | f. gnārīs | n. gnārīs |
| Acusativo | m. gnārōs | f. gnārās | n. gnāra |
| Ablativo | m. gnārīs | f. gnārīs | n. gnārīs |
| Vocativo | m. gnārī | f. gnārae | n. gnāra |
