Æ
| Æ | ||||
 | ||||
| Bruk | ||||
|---|---|---|---|---|
| Skriftsystem | Latinsk skrift | |||
| Type | Typografisk ligatur | |||
| Opphavsspråk | Latin | |||
| Fonetisk bruk | [æ] [ai] [i] [e] | |||
| Historie | ||||
| Utvikling |
| |||
| Anna | ||||
| Skriveretning | Venstre til høgre | |||
Æ er den tjuesjuande bokstaven i det norske alfabetet som òg blir brukt i islandsk, færøysk, dansk og ossetisk. Vokalen var opphavleg ei samskriving av A og E. På islandsk blir denne bokstaven uttala som ein diftong [ai] (IPA), på dansk og norsk som monoftongane [ɛ] og [æ], medan færøysk både har ein såkalla lang æ som er ein diftong [ɛa] og ein kort æ som blir uttala [a].
På latin vart ae, eigentleg ein diftong (jamfør at Caesar vart teken av germanarane i forma Kaiser), i sein tid uttalt æ. I tysk og svensk ä representerer ¨ ein liten gotisk e skriven over bokstaven.
Æ har òg vore brukt i latin, fransk og gammalengelsk, og kan framleis brukast i visse engelske ord, som Encyclopædia. Andre språk bruker Ä om om lag same lyd som norsk Æ.
Æ vert på norsk uttalt som ein som ein brei, fremre vokal føre r, elles oftast som e.
Kjelder
[endre | endre wikiteksten]- «Æ_-_bokstav» i Store norske leksikon, snl.no.
