Krawędź natarcia
Krawędź natarcia skrzydła (lub łopaty wirnika) – linia łącząca noski kolejnych profili płata, stanowiąca przednią część obrysu skrzydła, która jako pierwsza styka się z napływającym strumieniem powietrza[1].
W przypadku uskrzydlonych statków powietrznych poruszających się z bardzo dużymi prędkościami (np. wahadłowców) krawędź natarcia należy do tych powierzchni pojazdu, które są najbardziej narażone na oddziaływanie bardzo wysokich temperatur. To właśnie ten czynnik był bezpośrednią przyczyną katastrofy amerykańskiego wahadłowca Columbia podczas powrotu z orbity, spowodowanej uszkodzeniem osłony termicznej na tej krawędzi.
Krawędź natarcia może być wyposażona w[2]:
- klapy przednie (noskowe) – ruchome elementy na krawędzi natarcia umożliwiające zmianę wysklepienia profilu płata,
- sloty – stałe lub ruchome elementy na krawędzi natarcia, tworzące szczelinę, dzięki której na górną powierzchnię płata dostaje się szybciej poruszające się powietrze – pozwala to na zwiększenie maksymalnego kąta natarcia;
- pasma – przykadłubowe fragmenty skrzydła o bardzo dużym skosie – tworzą one razem z resztą płata tzw. skrzydło pasmowe – skrzydła takie stosowane są głównie w myśliwcach (np. F/A-18, MiG-29, Su-27) i mają na celu znaczne zwiększenie zakresu dopuszczalnych kątów natarcia.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bielawski 2015 ↓, s. 12.
- ↑ Domański 1974 ↓, s. 106.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Radosław Bielawski: Wybrane zagadnienia z budowy statków powietrznych : definicje, pojęcia i klasyfikacje. Warszawa: Akademia Obrony Narodowe, 2015. ISBN 978-83-7523-428-2. OCLC 932213823.
- Jerzy Domański: 1000 słów o samolocie i lotnictwie. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974. OCLC 5889186.
