Flavgorĝa papago
 | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Plenkreska masklo en Kanbero, Aŭstralio | ||||||||||||||||||
| Biologia klasado | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
| Polytelis swainsonii | ||||||||||||||||||
| Konserva statuso | ||||||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj | ||||||||||||||||||
Flavgorĝa papago aŭ Superba papago (Polytelis swainsonii (laŭ kiu ankaŭ Papago de Swainson)) kaj ankaŭ Barraband-a papago estas specio de longvostaj papagoj el familio Psitakuledoj.[1][2][3] Ili estas indiĝenaj de sudorienta Aŭstralio. Ĝi estas dimorfa specio kaj unu el tri specioj en la genro Polytelis.
La superba papago estas plejparte helverda kun pli malhelaj flugilplumoj kaj estas ĉirkaŭ 40 cm longa kun longa pinta vosto. Plenkreskaj maskloj havas kontinuajn flavajn fruntojn kaj gorĝojn, kun ruĝa horizontala bendo trans la malsupra rando de la gorĝo.
Taksonomio
[redakti | redakti fonton]Dekomence priskribita de franca natursciencisto Anselme Gaëtan Desmarest en 1826, la Flavgorĝa papago estas unu el tri specioj en la genro Polytelis de longvostaj papagoj.[4] Ordinaraj nomoj estas superba papago kaj, en birdobredadaj medioj, Barabanda papago aŭ papageto, nomita laŭ la artisto Jacques Barraband kiu ilustris ĝin por Francois Le Vaillant en 1801.[5][6] Ĝia plej proksima parenco estas la Flavfronta papago.
Aspekto
[redakti | redakti fonton]La Flavgorĝa papago estas mezgranda, helverda, proksimume 40 cm longa, kaj havas longajn vostoplumojn, flavverdan kolon, ruĝan bekon kaj flavoranĝajn irisojn. La plenkreska masklo havas skarlatan bendon sur sia supra brusto kaj helflavajn frunton, vizaĝon kaj gorĝon. La plenkreska ino havas palbluverdan vizaĝon, grizverdan gorĝon, varian nuancon de rustruĝroza antaŭgorĝo kaj oranĝajn femurojn. Junuloj havas brunajn irisojn kaj alie similas al inoj.[7] La masklo havas plenkreskan plumaron en la aĝo de proksimume unu jaro.[2]
Distribuado kaj habitato
[redakti | redakti fonton]Kiel Aŭstralia endemio, la Flavgorĝa papago estas limigita al la sekaj (sklerofilaj) arbaroj de Novsudkimrio kaj Viktorio. Oni taksas, ke estas almenaŭ 10 000 individuoj en la naturo.[8]
Kutimaro
[redakti | redakti fonton]Ili nestumas sur kava branĉo aŭ truo en arbo. Dum la reprodukta sezono, malgrandaj aroj de maskloj ofte serĉas manĝaĵon sole. Paroj povas nesti en malstrikta kolonia sistemo de ĝis 6 paroj, do inoj estas en la najbareco tiutempe. La dieto konsistas ĉefe el eŭkalipto-floroj, fruktoj, nektaro kaj poleno. Ĝi konsumas semojn kaj verdajn kapojn de la flava kesto (Eucalyptus melliodora).[9][10]
Bildaro
[redakti | redakti fonton]
.jpg)
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ BirdLife International (2018). "Polytelis swainsonii". IUCN Red List of Threatened Species. 2018 e.T22685072A130018368. doi:10.2305/IUCN.UK.2018-2.RLTS.T22685072A130018368.en. Alirita la 12an de Novembro 2021.
- 1 2 Juniper, Tony. (1998) “Chapter 121: Superb Parrot”, Parrots; A Guide to Parrots of the World. Pica Press. ISBN 1-873403-40-2.
- ↑ Alderton, David. (2003) The Ultimate Encyclopedia of Caged and Aviary Birds. London, England: Hermes House. ISBN 1-84309-164-X.
- ↑ Zoological Nomenclature Resource: Psittaciformes (Version 9.020). www.zoonomen.net (2009-03-05).
- ↑ Lendon, p. 117
- ↑ Lendon, p. 114.
- ↑ Forshaw, Joseph M.. (2006) Parrots of the World; an Identification Guide, Bildoj de Frank Knight, Princeton University Press. ISBN 0-691-09251-6.
- ↑ BirdLife Species Factsheet - Polytelis swainsonii. BirdLife International (2008).
- ↑ Lendon, p. 116.
- ↑ David Alderton, Birds of the World, p. 426.
- Pizzey kaj Knight, Field Guide to the Birds of Australia, Angus & Robertson, (ISBN 0-207-19691-5)
- Lendon, Alan H.. (1973) Australian Parrots in Field and Aviary, 2‑a eldono, Sydney: Angus and Robertson. ISBN 0-207-12424-8.
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]
| ||||||||||||||||||
