close
ข้ามไปเนื้อหา

ชาวเยอรมัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
BERJAYA
ไรชส์ทาค ที่ตั้งของรัฐสภาเยอรมัน อุทิศ Dem deutschen Volke (แด่ชาวเยอรมัน)

ชาวเยอรมัน (เยอรมัน: Deutsche) เป็นชนพื้นเมืองหรือผู้อยู่อาศัยในประเทศเยอรมนี หรือในความหมายกว้างกว่าบางครั้งคือ บุคคลใดก็ตามที่มีเชื้อสายเยอรมัน หรือพูดภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่[1][2] รัฐธรรมนูญเยอรมนีที่นำมาใช้หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดใน ค.ศ. 1949 นิยามชาวเยอรมันเป็นพลเมืองเยอรมัน[3] ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ส่วนมาก การอภิปรายเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของชาวเยอรมันส่วนใหญ่เน้นไปที่แนวคิดเรื่องภาษา วัฒนธรรม เชื้อสาย และประวัติศาสตร์ร่วมกัน[4] ปัจจุบัน ภาษาเยอรมันถือเป็นเกณฑ์หลักในการกำหนดเอกลักษณ์ของชาวเยอรมัน แม้จะไม่ใช่เกณฑ์เดียวก็ตาม[5] จำนวนประมาณการชาวเยอรมันทั้งหมดทั่วโลกมีตั้งแต่ 100 ถึง 150 ล้านคน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศเยอรมนี[6]

ประวัติของชาวเยอรมันในฐานะกลุ่มชาติพันธุ์เริ่มต้นด้วยการแยกราชอาณาจักรเยอรมนีภายใต้ราชวงศ์อ็อทโท ออกจากส่วนตะวันออกของจักรวรรดิแฟรงก์ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ก่อตั้งเป็นแกนหลักของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในศตวรรษต่อมา อำนาจทางการเมืองและประชากรของจักรวรรดินี้เติบโตขึ้นอย่างมาก จักรวรรดิขยายไปทางตะวันออก และในที่สุดชาวเยอรมันจำนวนมากก็อพยพไปทางตะวันออกสู่ยุโรปตะวันออก ตัวจักรวรรดิโดยทั่วไปมีการกระจายอำนาจและแบ่งแยกทางการเมืองออกเป็นพรินซิพาลิตี เมือง และสังฆมณฑลเล็ก ๆ จำนวนมาก ส่วนแนวคิดเรื่องรัฐเยอรมันที่เป็นเอกภาพเกิดขึ้นในภายหลัง หลังจากการปฏิรูปศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 รัฐหลายแห่งเหล่านี้พบว่าตนอยู่ในความขัดแย้งอย่างรุนแรงเกี่ยวกับการเติบโตของนิกายโปรเตสแตนต์

ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลาย และแนวคิดชาตินิยมเยอรมันเริ่มเติบโต อย่างไรก็ตาม แนวคิดสัญชาติเยอรมันในเวลาเดียวกันเริ่มซับซ้อนขึ้น ราชอาณาจักรปรัสเซียที่มีหลายเชื้อชาติ รวมชาวเยอรมันส่วนใหญ่เข้าในจักรวรรดิเยอรมันใน ค.ศ. 1871 และยังมีผู้พูดภาษาเยอรมันจำนวนมากอยู่ในราชอาณาจักรออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งเป็นอาณาจักรที่มีหลายเชื้อชาติ ในเวลานี้ ชาวเยอรมันจำนวนมากก็อพยพไปยังโลกใหม่ โดยเฉพาะสหรัฐ ชาวเยอรมันจำนวนมากก็อพยพไปยังแคนาดาและบราซิล และก่อตั้งชุมชนขนาดใหญ่ขึ้นในนิวซีแลนด์และออสเตรเลีย นอกจากนี้ จักรวรรดิรัสเซียยังมีประชากรชาวเยอรมันจำนวนมากรวมอยู่ด้วย

หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุด จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและเยอรมันถูกแบ่งเขตแดน ทำให้ชาวเยอรมันหลายกลุ่มกลายเป็นชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ในประเทศใหม่ ในช่วงเวลาแห่งความโกลาหลที่ตามมา อดอล์ฟ ฮิตเลอร์กลายเป็นเผด็จการแห่งนาซีเยอรมนี และเริ่มดำเนินการรณรงค์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เพื่อรวมชาวเยอรมันทั้งหมดภายใต้การนำของเขา ขบวนการนาซีของเขากำหนดนิยามของชาวเยอรมันในแบบที่เฉพาะเจาะจงมาก ซึ่งรวมถึงชาวออสเตรีย ชาวลักเซมเบิร์ก ชาวเบลเยียมตะวันออก และกลุ่มที่เรียกว่า Volksdeutsche ซึ่งเป็นผู้ที่มีเชื้อสายเยอรมันในยุโรปและทั่วโลก อย่างไรก็ตาม แนวคิดของนาซีนี้ได้ยกเว้นพลเมืองเยอรมันที่มีเชื้อสายยิวหรือโรมาอย่างชัดเจน นโยบายการรุกรานทางทหารและการกดขี่ข่มเหงผู้ที่ไม่ใช่ชาวเยอรมันของนาซี นำไปสู่สงครามโลกครั้งที่สองและฮอโลคอสต์ ซึ่งระบอบนาซีพ่ายแพ้ต่อฝ่ายสัมพันธมิตร รวมถึงสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และอดีตสหภาพโซเวียต หลังความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในสงคราม ประเทศจึงถูกยึดครองและแบ่งแยกอีกครั้ง ชาวเยอรมันหลายล้านคนถูกขับไล่ออกจากยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ใน ค.ศ. 1990 เยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกได้รวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง ในยุคปัจจุบัน การรำลึกถึงเหตุการณ์ฮอดลคอสต์ หรือที่เรียกว่า Erinnerungskultur ("วัฒนธรรมแห่งการรำลึก") ได้กลายเป็นส่วนสำคัญของอัตลักษณ์เยอรมัน

เนื่องจากประวัติศาสตร์ความแตกแยกทางการเมืองอันยาวนาน ชาวเยอรมันจึงมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและมักมีอัตลักษณ์ทางภูมิภาคที่แข็งแกร่ง ประเทศเยอรมนีในปัจจุบันประกอบด้วย 16 รัฐ (Länder) ศิลปะและวิทยาศาสตร์เป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมเยอรมัน และชาวเยอรมันมีบุคคลสำคัญมากมายในหลากหลายสาขา รวมถึงผู้ได้รับรางวัลโนเบล ซึ่งในจำนวนผู้ได้รับรางวัลทั้งหมด ประเทศเยอรมนีอยู่ในอันดับที่สามของโลก

ชื่อ

[แก้]

คำว่าเยอรมันในภาษาไทย เป็นคำทับศัพท์มาจากคำศัพท์ภาษาอังกฤษว่า Germans ซึ่งมาจากชื่อเรียกชาติพันธุ์ Germani ที่ใช้เรียกกลุ่มชนเจอร์แมนิกในสมัยโบราณ[7][8] นับตั้งแต่สมัยใหม่ตอนต้น คำว่า "ชาวเยอรมัน" เป็นคำที่ใช้เรียกชาวเยอรมันในภาษาอังกฤษบ่อยที่สุด โดยใช้กับพลเมือง ผู้มีถิ่นกำเนิด หรือผู้อาศัยอยู่ในประเทศเยอรมนี ไม่ว่าพวกเขาจะมีเชื้อชาติเยอรมันหรือไม่ก็ตาม

ในบางกรณี ผู้ที่มีเชื้อสายเยอรมันก็ถูกเรียกเป็นชาวเยอรมัน[2][1] ในการอภิปรายทางประวัติศาสตร์ คำว่า ชาวเยอรมัน บางครั้งก็ถูกใช้เพื่อหมายถึงกลุ่มชนเจอร์แมนิกในสมัยจักรวรรดิโรมัน[1][9][10]

ชื่อเรียกตนเอง (endonym) ภาษาเยอรมันว่า Deutsche มาจากศัพท์ภาษาเยอรมันที่สูงเก่าว่า diutisc ซึ่งหมายถึง 'ชาติพันธุ์' หรือ 'เกี่ยวข้องกับกลุ่มคน' คำนี้ใช้สำหรับผู้พูดกลุ่มภาษาเยอรมันตะวันตกในยุโรปกลางมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นอย่างน้อย หลังจากนั้น อัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์เยอรมันที่แตกต่างกันเริ่มปรากฏขึ้นในหมู่ผู้พูดภาษาเหล่านั้นเป็นอย่างน้อย ในกลุ่มชนบางส่วนที่อาศัยอยู่ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์[7] อย่างไรก็ตาม คำเดียวกันนี้ในรูปแบบต่าง ๆ ก็ถูกใช้ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ เพื่อเรียกภาษาถิ่นที่เกี่ยวข้องกัน โดยในภาษาอังกฤษยังคงเรียกเป็นดัตช์ ซึ่งปัจจุบันเป็นภาษาประจำชาติของเนเธอร์แลนด์และเบลเยียม

ประวัติ

[แก้]

ภาษา

[แก้]
BERJAYA
ภาษาเยอรมันในทวีปยุโรป:
  เยอรมัน สปราคเราม์ (Sprachraum): ภาษาเยอรมันเป็นภาษาราชการ (ทั้งนิตินัยและพฤตินัย) และภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่
  ภาษาเยอรมันเป็นภาษาราชการร่วม แต่ไม่ใช่ภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่
  ภาษาเยอรมัน (หรือ สำเนียงเยอรมัน) ได้รับการรับรองเป็นภาษาชนกลุ่มน้อย (สี่เหลี่ยม: การกระจายทางภูมิศาสตร์ที่กระจัดกระจายมาก/เล็กเกินสำหรับขนาดแผนที่)
  ภาษาเยอรมัน (หรือ วิธภาษาเยอรมัน) พูดโดยชนกลุ่มน้อยจำนวนหนึ่ง แต่ไม่มีการรับรองทางกฎหมาย

ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ของชาวเยอรมันส่วนใหญ่ และในอดีตชาวเยอรมันทางเหนือจำนวนมากพูดภาษาเยอรมันต่ำซึ่งมีความใกล้เคียงกัน ภาษาเยอรมันเป็นเครื่องหมายสำคัญของอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของชาวเยอรมัน[7][11] ภาษาเยอรมันและภาษาเยอรมันต่ำเป็นภาษาเจอร์แมนิกตะวันตกที่มีความใกล้เคียงกับภาษาดัตช์ กลุ่มภาษาฟรีเชีย (โดยเฉพาะฟรีเชียเหนือและฟรีเชียซาเทอร์ลันท์) ภาษาลักเซมเบิร์ก และภาษาอังกฤษ[7] ภาษาเยอรมันมาตรฐานสมัยใหม่มีพื้นฐานมาจากภาษาเยอรมันที่สูงและภาษาเยอรมันตอนกลาง และเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่สองของชาวเยอรมันส่วนใหญ่ แต่ที่น่าสังเกตคือไม่ได้รวมชาวเยอรมันวอลกา[12]

การกระจายทางภูมิศาสตร์

[แก้]

มีการประมาณการว่าปัจจุบันมีชาวเยอรมันมากกว่า 100 ล้านคน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศเยอรมนี และเป็นประชากรส่วนใหญ่[13] นอกจากนี้ยังมีชาวเยอรมันจำนวนมากในออสเตรีย สวิตเซอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา บราซิล ฝรั่งเศส คาซัคสถาน รัสเซีย อาร์เจนตินา แคนาดา โปแลนด์ อิตาลี ฮังการี ออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ ชิลี ปารากวัย และนามิเบีย[14][15]

วัฒนธรรม

[แก้]

อัตลักษณ์

[แก้]

อัตลักษณ์ชาติพันธุ์เยอรมันเริ่มปรากฏในช่วงสมัยกลางตอนต้น[16] ชนชาติเหล่านี้ถูกเรียกด้วยคำภาษาเยอรมันที่สูงว่า diutisc ซึ่งหมายถึง "ชาติพันธุ์" หรือ "เกี่ยวข้องกับผู้คน" Deutsche ชื่อเรียกตนเองในภาษาเยอรมัน มาจากคำนี้[7] ในศตวรรษต่อมา ดินแดนเยอรมันมีการกระจายอำนาจค่อนข้างมาก ส่งผลให้ยังคงรักษาเอกลักษณ์ระดับภูมิภาคที่แข็งแกร่งไว้ได้หลายแห่ง[17][18]

ขบวนการชาตินิยมเยอรมันปรากฏขึ้นในหมู่ปัญญาชนชาวเยอรมันเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 พวกเขามองว่าชาวเยอรมันเป็นชนชาติที่รวมกันด้วยภาษา และสนับสนุนการรวมชาติของชาวเยอรมันทั้งหมดเข้าเป็นรัฐชาติเดียว ซึ่งประสบความสำเร็จบางส่วนใน ค.ศ. 1871 ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 อัตลักษณ์ของชาวเยอรมันถูกกำหนดโดยเชื้อสาย วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ร่วมกัน[4] องค์ประกอบ Völkisch ระบุความเป็นเยอรมันด้วย "มรดกคริสเตียนร่วมกัน" และ "แก่นแท้ทางชีววิทยา" โดยไม่รวมชนกลุ่มน้อยชาวยิวที่โดดเด่น[19] หลังจากฮอโลคอสต์และการล่มสลายของลัทธินาซี "ความรู้สึกมั่นใจใด ๆ ในความเป็นเยอรมัน ก็กลายเป็นสิ่งที่น่าสงสัย หากใช่ว่าเป็นไปไม่ได้เลย"[20] ทั้งเยอรมนีตะวันออกและเยอรมนีตะวันตกต่างพยายามสร้างอัตลักษณ์บนพื้นฐานทางประวัติศาสตร์หรืออุดมการณ์ของตนเอง โดยแยกตัวออกจากอดีตของนาซีและจากกันและกัน[20] หลังจากการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 วาทกรรมทางการเมืองมีลักษณะเฉพาะด้วยแนวคิดของ "ความเป็นเยอรมันที่กำหนดโดยชาติพันธุ์และวัฒนธรรมร่วมกัน" และบรรยากาศโดยทั่วไปก็มีความเกลียดชังชาวต่างชาติมากขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990[20] ปัจจุบัน การอภิปรายเกี่ยวกับความเป็นเยอรมันอาจเน้นแง่มุมต่าง ๆ เช่น ความมุ่งมั่นต่อพหุนิยมและรัฐธรรมนูญของเยอรมนี (ความรักชาติตามรัฐธรรมนูญ)[21] หรือแนวคิดของ Kulturnation (ชาติที่มีวัฒนธรรมร่วมกัน)[22] ภาษาเยอรมันยังคงเป็นเกณฑ์หลักของอัตลักษณ์เยอรมันสมัยใหม่[4]

ดูเพิ่ม

[แก้]
BERJAYA
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ชาวเยอรมัน

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 "German Definition & Meaning". Merriam-Webster. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 November 2020. สืบค้นเมื่อ 25 November 2020.
  2. 1 2 "German". Oxford Dictionary of English. Oxford University Press. 2010. p. 733. ISBN 978-0199571123. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2021. สืบค้นเมื่อ 22 December 2020.
  3. ↑ Bundesministerium der Justiz und für Verbraucherschutz (บ.ก.). "Article 116". Basic Law for the Federal Republic of Germany. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 November 2020. สืบค้นเมื่อ 3 June 2021. Unless otherwise provided by a law, a German within the meaning of this Basic Law is a person who possesses German citizenship or who has been admitted to the territory of the German Reich within the boundaries of 31 December 1937 as a refugee or expellee of German ethnic origin or as the spouse or descendant of such person.
  4. 1 2 3 Moser 2011, p. 172. "German identity developed through a long historical process that led, in the late 19th and early 20th centuries, to the definition of the German nation as both a community of descent (Volksgemeinschaft) and shared culture and experience. Today, the German language is the primary though not exclusive criterion of German identity."
  5. ↑ Haarmann 2015, p. 313. "After centuries of political fragmentation, a sense of national unity as Germans began to evolve in the eighteenth century, and the German language became a key marker of national identity."
  6. ↑ Moser 2011, p. 171. "The Germans live in Central Europe, mostly in Germany... Estimates of the total number of Germans in the world range from 100 million to 150 million, depending on how German is defined, but it is probably more appropriate to accept the lower figure."
  7. 1 2 3 4 5 Haarmann 2015, p. 313.
  8. ↑ Hoad, T. F. (2003). "German". The Concise Oxford Dictionary of English Etymology. Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780192830982.001.0001. ISBN 9780192830982. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2021. สืบค้นเมื่อ 22 December 2020.
  9. ↑ "Germans". Columbia Electronic Encyclopedia. Columbia University Press. 2013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 November 2020. สืบค้นเมื่อ 5 December 2020.
  10. ↑ Drinkwater, John Frederick (2012). "Germans". ใน Hornblower, Simon; Spawforth, Antony; Eidinow, Esther (บ.ก.). The Oxford Classical Dictionary (4 ed.). Oxford University Press. p. 613. doi:10.1093/acref/9780199545568.001.0001. ISBN 9780191735257. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 June 2021. สืบค้นเมื่อ 22 December 2020.
  11. ↑ Moser 2011, p. 172.
  12. ↑ Minahan 2000, p. 288.
  13. ↑ Moser 2011, pp. 171–172.
  14. ↑ Haarmann 2015, p. 313. "Of the 100 million German speakers worldwide, about three quarters (76 million) live in Germany, where they account for 92 percent of the population. Populations of Germans live elsewhere in Central and Western Europe, with the largest communities in Austria (7.6 million), Switzerland (4.2 million), France (1.2 million), Kazakhstan (900,000), Russia (840,000), Poland (700,000), Italy (280,000), and Hungary (250,000). Some 1.6 million U.S. citizens speak German as their first language, the largest number of German speakers overseas."
  15. ↑ Moser 2011, pp. 171–172. "The Germans live in Central Europe, mostly in Germany... The largest populations outside of these countries are found in the United States (5 million), Brazil (3 million), the former Soviet Union (2 million), Argentina (500,000), Canada (450,000), Spain (170,000), Australia (110,000), the United Kingdom (100,000), and South Africa (75,000). "
  16. ↑ Haarmann 2015, p. 313 "Germans are a Germanic (or Teutonic) people that are indigenous to Central Europe... Germanic tribes have inhabited Central Europe since at least Roman times, but it was not until the early Middle Ages that a distinct German ethnic identity began to emerge."
  17. ↑ Haarmann 2015, p. 314.
  18. ↑ Minahan 2000, pp. 289–290.
  19. ↑ Rock 2019, p. 32.
  20. 1 2 3 Rock 2019, p. 33.
  21. ↑ Rock 2019, pp. 33–34.
  22. ↑ Rock 2019, p. 34.

บรรณานุกรม

[แก้]

อ่านเพิ่ม

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ชาวเยอรมัน&oldid=12748274"