close
Przejdź do zawartości

David Lilley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
BERJAYA
David Lilley
Obywatelstwo

Wielka Brytania

Reprezentuje kraj

Anglia

Data i miejsce urodzenia

19 października 1975
Washington (Tyne and Wear)

Gra zawodowa

2019–2021, 2022–

Najwyższy ranking

57 (lipiec-sierpień)

Bieżący ranking 60 (stan na 2026-05-05)
Najwyższy break

139 (Welsh Open 2025 kwal.)

Breaki 100+ pkt.

45

David Thomas Lilley (ur. 19 października 1975 w Washington[1]) – angielski zawodowy snookerzysta[2]. Został profesjonalistą w 2019 roku, po trzydziestu latach kariery amatorskiej[3].

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Lilley zaczął grać w snookera w wieku 13 lat[4]. Jego pierwszym dużym sukcesem było zwycięstwo na Mistrzostwach Europy (amatorów) w 1995 r. W finale pokonał swojego rodaka Davida Graya 8–7. W tym samym roku przegrał z Paulem Hunterem w finale Northern Amateur championship[4]. W 1997 roku po raz pierwszy dotarł do finału English Amateur Championship(inne języki), w którym zwyciężył 8–7 z Robertem Marshallem. Jednakże nie mogąc znaleźć sponsora w związku z wchodzącym zakazem reklamy tytoniu w tym sporcie i przy tylko sześciu turniejach zawodowych rocznie, uznał, że nie stać go na przejście na zawodowstwo i pozostał amatorem[4].

W 1999 roku wygrał w finale English Amateur Snooker Championship z Andrew Normanem wynikiem 8–5[5]. W tym samym roku dotarł do półfinału Mistrzostw Europy Amatorów i finału Mistrzostw Świata Amatorów w Snookerze, w którym uległ Ianowi Preece’owi 8–11.

W 2000 roku przegrał finał English Amateur Championship 5–8 z Nickiem Marshem(inne języki)[5].

W lutym 2002 roku po raz pierwszy wziął udział w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Snookerze, ale przegrał już w drugiej rundzie kwalifikacyjnej z Timothym Palingiem[6].

W 2004 roku Lilley po raz trzeci wygrał English Amateur Championship, pokonując w finale Wayne’a Coopera wynikiem 8–6[5]. Podczas Mistrzostw Świata Amatorów w Snookerze w 2004 roku uległ w półfinale późniejszemu mistrzowi Markowi Allenowi 6–8. W kwalifikacjach do Mistrzostw Świata w Snookerze 2005 odpadł w trzeciej rundzie pokonując Stuarta Manna. W turnieju English Amateur Championship 2007 przegrał w decydującym frame’ie finału z Martinem Gouldem 7–8[5].

W sierpniu 2012 roku wziął udział w drugim turnieju Players Tour Championship 2012/2013 i przegrał w pierwszej rundzie kwalifikacyjnej z Benem Harrisonem[7].

Lilley próbował zakwalifikować się do zawodowego Touru poprzez Q School. W pierwszym turnieju dotarł do finału swojej grupy, ale przegrał wówczas z Chen Zhe; w drugim turnieju odpadł w drugiej rundzie. Mimo że nie zakwalifikował się do Main Tour, jako 17. zawodnik w rankingu Q-School Order of Merit mógł uczestniczyć jako rezerwowy w turniejach snookera sezonu 2016/17.

Podczas Indian Open 2016, drugiego turnieju rankingowego sezonu, po raz pierwszy zakwalifikował się do turnieju rankingowego. Po pokonaniu Tiana Pengfeia 4–3 w kwalifikacjach, wyeliminował Mike’a Dunna, Marka Williamsa i Roberta Milkinsa w rundzie głównej i dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z Anglikiem Shaunem Murphym 2–4[8].

Zajął pierwsze miejsce w rankingu Q School Order of Merit 2018. W sezonie 2018/20 wielokrotnie tracił szansę na zdobycie karty wstępu na sezon 2019/20; zajmował 4. miejsce na liście turniejów challenge tour, a w 2019 roku przegrał z Kacprem Filipiakiem 4–5 podczas Mistrzostw Europy w Snookerze EBSA, gdzie wygrana zapewniłaby mu miejsce w turnieju[9].

Lilley pokonał Seana Maddocksa 4–0 w ostatniej rundzie kwalifikacyjnej pierwszego turnieju Q School 2019, stając się wreszcie profesjonalistą po 30 latach kariery amatorskiej[3]. Jako amator pracował w branży ubezpieczeniowej. Lilley później zauważył, że nie trafił na odpowiedni moment, ponieważ ledwo zdążył dołączyć do profesjonalnych rozgrywek, a pandemia COVID-19 doprowadziła do masowego odwoływania turniejów[4].

9 maja 2021 roku Lilley pokonał Jimmy’ego White’a 5–3 i został Mistrzem Świata Seniorów[1], co dało mu prawo do gry w turnieju Champion of Champions 2021[10]. 7 stycznia 2022 roku Lilley zajął drugie miejsce za Peterem Linesem w Mistrzostwach Wielkiej Brytanii Seniorów 2022, przegrywając w finale 1–4[11].

Po udanym sezonie 2023/24 – najlepszym w karierze pod względem punktów rankingowych – David zakończył sezon na 64. miejscu, docierając do czołowej 64. pozycji po raz pierwszy w wieku 48 lat[12].

Występy w turniejach w karierze

[edytuj | edytuj kod]
Turniej 2001
/02 		2004
/05 		2012
/13 		2016
/17 		2017
/18 		2018
/19 		2019
/20 		2020
/21 		2021
/22 		2022
/23 		2023
/24 		2024
/25 		2025
/26
Ranking [i] [i] [i] [i] [i] [i] [ii] 90 [i] [iii] 69 64(inne języki) 57(inne języki)
Turnieje rankingowe
Championship League nie rozegrano nierankingowy RR 2R RR RR 3R 2R
Saudi Arabia Masters nie rozegrano 2R 2R
Wuhan Open nie rozegrano LQ 2R LQ
English Open nie rozegrano A LQ 2R 1R 3R LQ LQ 1R LQ 2R
British Open A A nie rozegrano 2R LQ LQ LQ 2R
Xi’an Grand Prix(inne języki) nie rozegrano 1R 2R
Northern Ireland Open nie rozegrano 1R A 2R 2R 1R LQ 2R LQ LQ 1R
International Championship nie rozegrano A LQ A 2R LQ nie rozegrano LQ LQ 1R
UK Championship A A A A A 1R 1R 1R 1R LQ LQ LQ 1R
Shoot Out nie rozegrano NR A 2R A 2R 1R 2R 3R 3R 2R 1R
Scottish Open A nie rozegrano A A 3R 1R 1R 2R 1R LQ 2R LQ
German Masters nie rozegrano A A A LQ LQ LQ LQ LQ 2R 1R LQ
World Grand Prix nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
Players Championship nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
Welsh Open A A A A A 1R 1R 2R LQ 2R 1R LQ 1R
World Open A A A A A 1R LQ nie rozegrano 3R 3R 1R
Tour Championship nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
World Championship LQ LQ A A A LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ
Turnieje nierankingowe
Champion of Champions nie rozegrano A A A A A 1R A A A
World Seniors Championship nie rozegrano A A A NH A A W SF A A A
Dawne turnieje rankingowe
Paul Hunter Classic NH PA MR 1R A A NR nie rozegrano
Indian Open nie rozegrano QF A A nie rozegrano
China Open A A A A A LQ nie rozegrano
Riga Masters(inne języki) nie rozegrano A A 1R LQ nie rozegrano
China Championship nie rozegrano NR A A LQ nie rozegrano
WST Pro Series(inne języki) nie rozegrano RR nie rozegrano
Turkish Masters(inne języki) nie rozegrano LQ nie rozegrano
Gibraltar Open nie rozegrano LQ A 1R 2R 2R 2R nie rozegrano
WST Classic(inne języki) nie rozegrano 1R nie rozegrano
European Masters A A NH A A LQ 1R WD LQ LQ LQ nie rozegrano
Dawne turnieje nierankingowe
Six-red World Championship nie rozegrano A A A A A nie rozegrano LQ nie rozegrano
  1. ↑ a b c d e f g Był amatorem.
  2. ↑ Nowi gracze w Tourze nie mają rankingu.
  3. ↑ Gracze, którzy zakwalifikowali się z jednorocznego rankingu zaczynają sezon bez punktów rankingowych.


Finały w karierze

[edytuj | edytuj kod]

Finały nierankingowe: 2 (1–1)

[edytuj | edytuj kod]
Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik
Zwycięzca 1. 2021 Mistrzostwa Świata Seniorów Anglia Jimmy White 5–3
Finalista 1. 2022 Mistrzostwa Wielkiej Brytanii Seniorów Anglia Peter Lines 1–4

Finały amatorskie: 13 (6–7)

[edytuj | edytuj kod]
Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik
Zwycięzca 1. 1995 EBSA European Snooker Championship Anglia David Gray 8–7
Finalista 1. 1995 IBSF World Snooker Championship Tajlandia Sakchai Sim-Ngam(inne języki) 7–11
Zwycięzca 2. 1997 English Amateur Championship(inne języki) Anglia Robert Marshall 8–7
Zwycięzca 3. 1999 English Amateur Championship(inne języki) (2) Anglia Andrew Norman 8–5
Finalista 2. 1999 IBSF World Snooker Championship (2) Walia Ian Preece(inne języki) 8–11
Finalista 3. 2000 English Amateur Championship(inne języki) Anglia Nick Marsh 5–8
Zwycięzca 4. 2004 English Amateur Championship(inne języki) (3) Anglia Wayne Cooper 8–6
Finalista 4. 2007 English Amateur Championship(inne języki) (2) Anglia Martin Gould 7–8
Finalista 5. 2017 English Amateur Championship(inne języki) (3) Anglia Billy Castle(inne języki) 7–10
Zwycięzca 5. 2018 Challenge Tour – Event 5 Anglia Brandon Sargeant(inne języki) 3–1
Finalista 6. 2018 Challenge Tour – Event 8 Anglia Simon Bedford 1–3
Finalista 7. 2019 EBSA European Snooker Championship Polska Kacper Filipiak 4–5
Zwycięzca 6. 2021(inne języki) Q Tour – Event 1 Chiny Si Jiahui 5–1

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b World Seniors Snooker: David Lilley claims title with win over Jimmy White. BBC Sport, 2021-05-09. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  2. ↑ David Lilley – Player Profile – Snooker. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  3. ↑ a b LILLEY BLOSSOMS TO EARN PRO CARD. World Snooker, 2019-05-23. [dostęp 2025-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-26)]. (ang.).
  4. ↑ a b c d Snooker star David Lilley on a memorable 2021 and his Toon support. Newcastle United FC, 2021-09-02. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  5. ↑ a b c d Roll of honour. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  6. ↑ Ron Florax: 2002 World Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  7. ↑ UK PTC 2 results. worldsnooker.com. [dostęp 2025-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-23)]. (ang.).
  8. ↑ Hermund Ãrdalen: David Lilley – Players – snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  9. ↑ Ron Florax: 2019 European Championships – Men. CueTracker. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  10. ↑ David Caulfield: David Lilley Becomes World Seniors Snooker Champion. SnookerHQ, 2021-05-10. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  11. ↑ UK Seniors Championship – Peter Lines claims maiden title after Jimmy White stunned by David Lilley semi-final comebaclk. Eurosport, 2022-01-07 January 2022. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).
  12. ↑ Provisional End-of-Season Rankings 2023/24. Snooker.org, 2024-05-06. [dostęp 2025-07-16]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Mistrzowie świata seniorów
Mistrzowie

BERJAYA

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=David_Lilley&oldid=79520191”