Verkoj de Atusi

Taĉjo biciklis kun sia fratino laŭ marbordo.
Preterpasante pinarbaron, Ii trovis ion blankan, kio flirtis inter branĉoj de pinoj .
Taĉjo haltigis la biciklon.
“Kio okazis?” demandis 5-jaraĝa fratino, kiu sidis sur la malantaŭa portilo de la biciklo.
“Jen, rigardu tiun arbon.” Li fingre montris unu pinon.
De la branĉo de la pino pendis blanka ŝtofo.
“Ĝi ŝajnas ŝalo, ĉu ne?”
“Certe jes. Mi prenu ĝin.”
Taĉjo grimpis sur la arbo.
Taĉjo etendis sian brakon kiel eble plej alte.
Li falis de la arbo, tamen li sukcesis preni la ŝalon.
“Ha, mi konsterniĝis.”
Li stariĝis frapante la pantalonon.
“Ĉu vi ne vundiĝis?” demandis la fratino kun maltrankvila mieno.
“Ne, nenio gravas. Jen la ŝalo!”
“Ho! Kiel belal ĝi estas!”
“Nun mi havas bonan ideon.
Morgaŭ estos naskiĝtago de la patrino.
Ni donacu ĉi tiun ŝalon al ŝi.”
La gefratoj interparolis.
Tiam aperis svelta junulino.
“Redonu al mi la ŝalon! Ĝi estas la mia.” ŝi diris.
“Ja, ni trovis la ŝalon. Do, ĝi estas la nia.”
“Vi ne pravas. Ĝi apartenas al mi.
Kiam mi alvenis ĉi tiun lokon, mia ŝalo estis forportita de la vento.
Ĝi falis en la maron. Mi tuj elprenis ĝin.
Sed la ŝalo estis tute malseka.
Tial mi pendigis la ŝalon de la branĉo por sekigi.”
Efektive si estis tiel alta, ke ŝi eble pendigis ŝalon sen ia ajn ilo .
“Redonu al mi la ŝalon, mi petas.”
Ŝi denove diris.
Ŝia aplomba dirmaniero skuis la decidon de Taĉjo.
Taĉjo transdonis la ŝalon al la junulino.
“Mi elkore dankas vin.
Pro via honesteco mi nepre devas rekompenci vin.”
Mi donos al vi, kion ajn vi deziras, tamen krom la ŝalo.
Ŝi diris kun plena ĝojo.
Taĉjo hezitis respondi, ĉar li deziris tiel multajn, ke li ne povis tuj elekti unu el ili.
Do li demandis,
“Ĉu nur unu?”
“Jes, nur unu,” respondis la junulino kun rideto.
Tiam la fratino subite intervenis,
“Medikamenton mi petas!”
“Mi petas medikamenton kontraŭ polena alergio,” diris la fratino.
Taĉjo frapis la manojn.
“Vi elpensis la plej bonan!”
“Kial vi deziras medikamenton?” demandis la junulino.
“Nia patrino jam de antaŭ longa tempo suferas de polena alergio.
Ŝi provis diversajn medikamentojn kaj kuracilon.
Sed ŝi ne jam resaniĝis .
Ankoraŭ en tiu ĉi printempo ŝi ternadas de mateno ĝis vespero.”
La fratino aldone diris:
“Morgati estos naskiĝtago de nia patrino.
Ni pripensis donacon al ŝi. Sed ni ankoraŭ ne decidis nian donacon.
Se vi havas medikamenton, ni donacos ĝin al ŝi.”
La junulino kapjesis kaj elprenis verdan botelon.
La sekvantan tagon, Ia patrino ternadis jam de frua mateno.
Taĉjo kaj la fratino vekiĝis iom pli frue ol kutime.
La patro estis rigardanta televidon, kaj la patrino estis en kuirejo.
“Bonan matenon, paĉjo!
Bonan matenon kaj ĝojan naskiĝtagon, panjo!
Jen estas nia donaco al vi.”
Ili transdonis la verdan botelon, kaj raportis pri tio, kio okazis hieraŭ.
La patrino trinkis unu taseton da medikamento.
Mirinde! La suferiga ternado tuj malaperis.
“Mirakle! Mi tute resanigis!”
La patrino ĝoje kriis.
Tiam la patro murmuris.
“Strange, io okazis al televido.”
Ĉiuj alrigardis la televidon.
Subite sur la ekrano aperis la junulino ridetanta, kiu donis la medikamenton.
Kaj post sekundoj si malaperis kaj la televido revenis al kutima stato.

Antaŭ Ionga longa tempo, ie loĝis maljunaj geedzoj.
Ili ne havis gefilojn.
lun tagon, Ia maljunulo Onoko iris al arbaro por kolekti hejtlignojn, kaj la maljunulino Omina iris al rivero por lavi vestaĵojn.
Kiam Omina finis sian laboron, de supre de la rivero, tre tre granda persiko flose venis al ŝi.
Ŝi kaptis ĝin, kaj portis ĝin hejmen.
“Kia grandega persiko!
Kiam mia edzo venos hejmen, Ii nepre surpriziĝos.”
Do, ŝi ĝojplene atendis la revenon de Onoko.
Onoko revenis hejmen.
Kaj, eble vi jam bone konas, el la persiko naskiĝis knabeto.
La maljunaj geedzoj nomis lin Taroo.
Tagon post tago, Taroo kreskis tre rapide.
Jam post tri tagoj, Ii povis tute libere paroli.
Post dek tagoj, Ii estis tiel alta, kiel la patro Onoko.
Post unu monato li estis jam brava junulo.
Li ĉiutage vizitis Kumagoroo.
Ĝi estis la plej granda urso en la arbaro.
Li ludis sumoon kun Kumagoro.
Komence ĉiam venkis Kumagoroo.
Sed antaŭ tri tagoj, Ii venkis unuafoje.
Kaj hieraŭ li venkis en ĉiu provo.
Hodiaŭ li adiaŭis ĝin.
Li decidis ekvojaĝi por provi sin.
Taroo celas la ĉefurbon.
Li iras trans montoj kaj riveroj.
Tagmeze, Ii sidiĝis sur ŝtonon sub granda pino, por manĝi Kibidangojn.
Tiam venis ruĝa rato.
“Donu al mi Kibidangon !” ĝi petis.
Sed Taroo ne donis Kibidangon.
Ĉar li malŝatis raton, kaj li tre ŝatas Kibidangon.
La rato koleriĝis kaj svingis la voston por sorĉi lin.
Taroo malgrandiĝis.
“Ha, ha, ha, ha.”
La rato ridegis kaj malaperis kiel fumo.
Taroo ne sciis kion fari.
Tamen li decidis daŭrigi la vojaĝon.
Li faris malgrandan boaton el bambufolio.
Post du tagoj li atingis la ĉefurbon.
Sur stratoj multaj belaj homoj iras tien kaj reen.
Taroo devas esti atenta pri iliaj getaoj kaj sandaloj.
lu fraŭlino prenis Taroon.
Si tenis lin en sia mano, kaj portis lin hejmen.
Ŝi estis princino de Mikado.
Taroo tre plaĉis al ŝi.
Ŝi ĉiam akompanis lin, kiam ŝi iris eksteren.
lun tagon ĉe la granda ponto, Ia princino kaj Taroo renkontis bonzsoldaton.
Li estis tre alta kaj dika.”Haltu !” Li dirs tondre”Lasu ĉion, kion vi havas !”
Taroo alsaltis al li.
Li batalis.
Fine Taroo venkrs.
La bonzsoldato postlasis la magipovan martelon.
La princino svingis ĝin.
Taroo grandiĝis tiel, kiel antaŭe li estis.
Taroo dankis al ŝi, promesis iaman revidon, kaj ekiris.
lun tagon Taroo tagmanĝis sur ŝtono sur la pinto de malgranda monteto.
Li havis kelkajn rizbulojn.
Li manĝis la
unuan.
Sed la dua defalis de lia mano.
Ĝi rulfalis sur la deklivo.
Taroo postkuris ĝin.
Ĉe la piedo de la deklivo staris tre granda arbo kun granda truo.
La rizbulo enfalis en la truon.
Baldaŭ aŭdiĝis nekutima kanto.
“RIZ, RIZ, BUL, BUL, BON, BON, GUST, GUST.”
Taroo miris kaj interesiĝis.
Li enĵetis alian rizbulon.
Denove aŭdiĝis la sama kanto.
Li enĵetis rizbulojn unu post alia.
Kiam li enĵetis la lastan rizbulon, aŭdiĝis alia kanto.
“Venu amiko ! Ni bonvenigas vin ! Ensaltu en la truon !”
Aŭdinte ĉi tiun kanton, Taroo ensaltis en la truon.
Li falis ĝis la fundo de la truo.
Tie estis palaco de ratoj.
Multaj ratoj bonvenigis lin.
La plej granda rato – ĝi estis la reĝo de la ratoj – diris al Taroo,
“Dankon, sinjoro.
Koran dankon pro viaj bongustaj rizbuloj.”
“Ne dankinde.” Taroo respondis.
Taroo ĝuis agrablan tempon kun la ratoj.
Kiam li adiaŭis la ratojn, Ia reĝo donacis al li oran pilolon.
“Tiu ĉi pilolo estas mirakla pilolo.
Se vi glutos ĝin, vi gajnos centoblan forton.
Adiaŭ, sinjoro !”
Taroo daŭrigis la vojaĝon.
Multaj ŝarkoj turmentis keloniidon ĉe marbordo .
Ili preskaŭ demetis la karapacon de la keloniido.
Tie aperis nia heroo Taroo.
Li volis savi la keloniidon, kaj alsaltis la ŝarkojn.
Sed la ŝarkoj estis tre fortaj.
La plej granda ŝarko forbatis lin per la vosto.
Li rememoris la pilolon de la rato.
Li glutis ĝin.
Li denove alsaltis la ŝarkojn.
Li forbatis la ŝarkojn per unu fingro.
Taroo demandis la keloniidon.
“Kial la ŝarkoj turmentis vin?”
“Pro tio, ke mia intima amiko leporo trompis ilin.
Mi elkore dankas vin, kaj invitas vin al mia hejmo.”
La keloniido kondukis Taroon al sia hejmo sub la maro.
Verdire, Ia keloniido estis enkarniĝo de la Drako-Reĝo.
Tial la Drako-Reĝo kaj la familio elkore bonvenigis Taroon.
Li pasigis kelkajn tagojn en la Drako-Reĝa Palaco.
Kaj li revenis al la marbordo kun donacita kesto”Tamatebako”.
Li malfermis la keston, malgraŭ tio, ke la regidino diris”Neniam malfermu la keston.”
El la kesto nur vaploro aperis kaj Ii fariĝis maliunulo.
Li ne sciis kion fari.
Kiam li estis forĵetonta la keston al la maro, el la kesto ŝutiĝis cindro.
Subita ventoblovo forportis iom da cindro.
Mirinde, floriĝis mortintaj arboj dank’ al la cindro.
Li kolektis restantan cindron, kaj enmetis ĝin en la keston.
Taroo revenis la naskigvilaĝon.
La vilaĝanoj ploris.
Li demandis knabinon,
“Kial vi ploras?”
“Ve…
Pro senatendita ŝtormo, Ia tuta rizkampo estis difektita… ve….”
Taroo iris rizkampon.
Ĉiuj rizoj kuŝis en ŝlimakvo.
Kiam la rizoj floris, tiam la ŝtormo atakis.
Taroo disĵetis la cindron sur la rizojn.
Susur, susur, susur…
Laŭvice la rizoj ekstaris.
Laŭvice la rizoj refloris.
Do, tial la vilaĝanoj ĝoje rikoltis en la aŭtuno.
Kaj Taroo… kiam li disĵetis la cindron, ne nur la rizoj ricevis la cindron, sed ankaŭ li mem.
Do li fariĝis juna, kiel antaŭe li estis.
Li pasigis la tutan vivon en la vilaĝo en feliĉo.