-o

Esperanto

 Substantivo

 -o ( eo , UF )

Kazo	Singularo	Pluralo
Nominativo	-o	-oj
Akuzativo	-on	-ojn

Deveno

La substantiva -o kaj adjektiva -a de Esperanto venas el la maskla -o kaj inseksa -a de la itala lingvo, kiuj havas malsamajn signifojn. Sed la Esperanta aranĝo trovas paralelon ĉe la itala frazo la mano destra "la mano dekstra".

Signifoj

1. montras ke vorto estas substantivo. Se substantiva estas la radikalo, la -o estas balasta, sed se la radikalo estas nesubstantiva, la finaĵo -o substantivigas ĝin.
2. pseŭdo-finaĵo de iuj pronomoj el la tabelvortoj (io, kio, tio, ĉio, nenio -- forlasebla ĉe nenio)

Derivaĵoj

• -o-
• o-vorto

Vortfaradoj kaj vortgrupigadoj

Vortfaradoj kun U "-o" (550)

Kotavao

 Sufikso

Elparolo

IFA:  ɔ ,  o 

 Sufikso

Signifoj

1. vokalo por la sonharmonia referenco al la vortoj, kiuj finiĝas per "o"
   • listaf : bela → listafo rizo : bela pimento.
   • miduyun : pasiva kaj preterita participo de la verbo midú → miduyuno rizo : kulturita pimento.

Referencoj kaj literaturo

• la kotavaa lingva enciklopedio Kotapedia
• PLENA GRAMATIKO DE KOTAVAO publikigita en 2021, paĝo 9...
• (vorto de la plena inventaro de Kotapedia)