rumak
rumak (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) hipol. rasowy koń wierzchowy
- (1.2) daw. hipol. koń bojowy pochodzący z europejskiej części Turcji[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rumak rumaki dopełniacz rumaka rumaków celownik rumakowi rumakom biernik rumaka rumaki narzędnik rumakiem rumakami miejscownik rumaku rumakach wołacz rumaku rumaki
- przykłady:
- (1.1) A jednak stało się! Powiedziałem tej bladolicej dziewczynie, że ją kocham, i jutro slę mego groma Leonarda na siwym rumaku do jej babki z epistołą błagającą, aby wstawiła się za mną do jej matki etc., etc., aby na koniec rączka panny Wacławy została własnością twego wiernego sługi[2].
- (1.1) W połowie miesiąca boska Selene kąpie się w Oceanie i ubrana w szaty świetliste, zaprzęga jasne rumaki do wozu, z którego lecą dalekie promienie[3].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) wierzchowiec
- hiperonimy:
- (1.1) koń
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) steed, courser
- czeczeński: (1.1) дин; (1.2) дин
- hiszpański: (1.1) corcel m
- irlandzki: (1.1) each m
- nowogrecki: (1.1) άτι n
- nowopruski: (1.1) russ m, zirgs m
- rosyjski: (1.1) скаку́н m, конь m
- staropruski: (1.1) russis m
- ukraiński: (1.1) рума́к m, скаку́н m
- źródła:
- ↑ Hasło „rumak” w: Słownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, t. 3, PWN, Warszawa 1982-3, ISBN 83-01-00281-6, s. 145.
- ↑
Rozdział XXXVI w: Eliza Orzeszkowa, Pamiętnik Wacławy, t. Świat mojej matki, S. Lewental, Warszawa 1884, s. 353. - ↑ Jan Parandowski, Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian, Czytelnik, Warszawa 1972, s. 74.
- ↑ Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 118.
