bicz
bicz (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bicz bicze dopełniacz bicza biczy / biczów celownik biczowi biczom biernik bicz bicze narzędnik biczem biczami miejscownik biczu biczach wołacz biczu bicze
- przykłady:
- (1.1) Wzbija się kurzawa na piaszczystej drodze, wrzask gęsi miesza się z pokrzykiwaniem pastuszków, klaskanie biczów rozlega się szeroko w powietrzu, a nad całym tym gwarem panuje przeraźliwy krzyk sołtysowego gąsiora, który idzie, machając skrzydłami, przed stadem jakby wódz przed wojskiem[1].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) bat, knut, harap, batog, reg. basior, przest. bykowiec, daw. korbacz, puha, stpol. kańczug
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. biczowanie n, biczownik m, ubiczowanie n
- czas. biczować ndk., ubiczować dk.
- przym. biczowniczy, biczowy, biczowaty
- związki frazeologiczne:
- bicz boży • bicz wodny • jak z bicza trzasł • kręcić na siebie bicz • ukręcić bicz na kogoś • kręcić bicz z piasku • rozpuszczony jak dziadowski bicz • z piasku bicza nie ukręcisz
- etymologia:
- tłumaczenia:
- albański: (1.1) kamxhik m
- angielski: (1.1) whip
- arabski: (1.1) سوط m
- białoruski: (1.1) бізун m, плётка ż
- bułgarski: (1.1) бич m
- chorwacki: (1.1) bič m
- duński: (1.1) pisk w
- esperanto: (1.1) vipo
- francuski: (1.1) fouet m
- hiszpański: (1.1) azote m, verdugo m, zurriago m
- jidysz: (1.1) נאַגײַקע ż (nagajke)
- kaszubski: (1.1) batug m, dëga ż, kańczuk m, kòrbôcz m, korpëcz m, szmôk m
- kataloński: (1.1) fuet m
- łaciński: (1.1) flagellum n
- niemiecki: (1.1) Peitsche ż, Geißel ż
- nowopruski: (1.1) brūzgas m
- rosyjski: (1.1) бич m
- slovio: (1.1) bicx (бич)
- słowacki: (1.1) bič m
- wilamowski: (1.1) gaesuł ż, gǡsuł ż, gasuł ż
- włoski: (1.1) frusta ż
- źródła:
- ↑
Rozdział VI [w:] Maria Konopnicka, O krasnoludkach i o sierotce Marysi, t. Podziomek spotyka Sierotkę Marysię, Warszawa 1909, s. 118, OCLC 837406901.
