close
Saltar ao contido

Timidina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Timidina
C₁₀H₁₄N₂O₅ Editar o valor en Wikidata
Estrutura química
 Instancia de
 Subclase de
 Composto por
osíxeno (O)
carbono (C) Editar o valor en Wikidata
 Ten o papel
 SMILES canónico
CC1=CN(C(=O)NC1=O)C2CC(C(O2)CO)O Editar o valor en Wikidata
 SMILES isomérico
CC1=CN(C(=O)NC1=O)[C@H]2C[C@@H]([C@H](O2)CO)O Editar o valor en Wikidata
Características
 Estereoisómero de
Cifras e dimensións
 Masa
 242,09 Da Editar o valor en Wikidata
 Punto de fusión
 188 ℃ Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
Freebase/m/0m8rh Editar o valor en Wikidata
MeSHD013936 Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC2777108182 Editar o valor en Wikidata
CAS50-89-5 Editar o valor en Wikidata
PubChem5789 Editar o valor en Wikidata
ChemSpider5585 Editar o valor en Wikidata
UNIIVC2W18DGKR Editar o valor en Wikidata
ChEBI17748 Editar o valor en Wikidata
ChEMBLCHEMBL52609 Editar o valor en Wikidata
IUPHAR4718 Editar o valor en Wikidata
Beilstein89285 Editar o valor en Wikidata
InChlModelo3D Editar o valor en Wikidata
KEGGC00214 Editar o valor en Wikidata
Gmelin282610 Editar o valor en Wikidata
CE200-070-4 Editar o valor en Wikidata
DrugbankDB04485 Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons

A timidina, que tamén se pode denominar con máis precisión desoxitimidina (porque leva desoxirribosa), é un nucleósido coa fórmula C10H14N2O5 formado pola base nitroxenada pirimidínica timina unida por enlace N-glicosídico ao azucre 2-desoxirribosa.

Cando leva un fosfato unido en posición 5' convértese no nucleótido dTMP, que forma parte do ADN. No ARNt pode aparecer no bucle ou brazo T en forma de ribotimidina (con ribosa).

A timidina úsase en bioloxía celular para sincronizar o ciclo celular das células na fase S.

Tradicionalmente obtíñase a timidina do esperma do arenque, pero despois do seu incremento de produción para fabricar AZT utilizáronse técnicas de enxeñaría xenética[1][2].

Propiedades

[editar | editar a fonte]

En forma sólida aparece como pequenos cristias brancos ou pos cristalinos, ten un peso molecular de 242,229 d, e un punto de fusión de 185 °C. A súa estabilidade é alta en condicións estándar de presión e temperatura.

Non é tóxica e como parte dun dos nucleótidos do ADN aparece de forma natural en todos os organismos vivos e virus de ADN. Aínda que o seu nome debería ser desoxitimidina, úsase case sempre o de timidina, xa que como aparece fundamentalmente formando parte dos nucleótidos do ADN e alí leva sempre a desoxirribosa, non hai necesidade de distinguir. O ARN en vez de nucleótidos coa base nitroxenada timina, leva nucleótidos coa base uracilo (unida a ribosa), pero só se diferencian nun grupo metilo, polo que a base timina pode chamarse tamén 5-metiluracilo.

Análogos e derivados da timidina

[editar | editar a fonte]

A iododesoxiuridina é un radiosensibilizador que incrementa a cantidade de danos que sofre o ADN cando recibe radiación ionizante.

A azidotimidina (AZT) úsase como fármaco para o tratamento contra a infección por VIH. O AZT é un inhibidor da transcrición inversa, que é unha fase crítica na replicación dese virus.

A timidina tritiada úsase en ensaios de proliferación celular. A timidina incorpórase ás células en división e o nivel de incorporación, medido usando un contador de escintilacións líquido, é proporcional á intensidade da proliferación celular [3].

A bromodesoxiuridina (BrdU) é un análogo da timidina que se usa a miúdo para a detección de células en proliferación en tecidos vivos.

  1. Hyeon Cheon Lee; et al. Fermentative production of thymidine by a metabolically engeneered Escherichia coli strain. Arquivado dende o orixinal o 18 de setembro de 2019. Consultado o 14 de xullo de 2011. Arquivado 18 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
  2. Makoto Ishii, Hideyuki Shirae, Kenzo Yokozeko. Enzymatic Production of 5-Methyluridine from Purine Nucleosides and Thymine by Erwinia carotovora AJ-2992. Agricultural and Biological Chemistry.
  3. Haugland, R. (2005). Assays for Cell Viability, Proliferation, and Function. In: The Handbook: A Guide to Fluorescent Probes and Labeling Technologies, 10th ed. USA: Invitrogen Corp. pp. . 699–776.