سلام به همه دوستان . در این مدتی که بیرون زندان بودم شما بسیار به من لطف داشتید از اینجا از همه تشکر می کنم . هر چند شاید روش خوبی نباشه . من فردا بر می گردم زندان اوین . البته به من گفتند که باید امشب برگردم . اما فردا دادگاه ژیلا است . من هم می خواهم با او در دادگاهش باشم .

برا همین احتمالا یه روز غیبت دارم !!!

در مدتی که زندان بودم دوستان زیادی برای من و ژیلا زحمت کشیدند . با هیچ کلامی نمی تونم از آنها تشکر کنم . این اولین مطلبی است که در اینجا می نویسم . برای یه لر کار سختی کهاز طریق وبلاگ و فیس بوک با دیگران صحبت کند . دلم می خواست خیلی کارها بکنم و خیلی جاها بروم و خیلی ها را ببینم .

اما موفق نشدم . ولی خوشحالم . راستش خجالت آور بود که بسیاری از دوستان در زندان هستند و من بیرون . دیگر در این روزهای آخر پیش خودم شرمنده شده بودم. شرمنده دانشجویان و روزنامه نگارانی که در شرایط سختی در زندان به سر می برند. کم کم داشتم به خودم بدبین می شدم که چرا کسی سراغی از من نمی گیره که برگردم به زندان . ..

ژیلا امروز برنده جایزه بین المللی شجاعت در روزنامه نگاری شد . این برای من خیلی مهم است . به چند دلیل :

در درجه اول افتخار می کنم که با چنین زنی زندگی مشترک دارم . اما مهمتر ، این است که همین روزنامه نگار که دارای سبک خاص وشجاعت غیر قابل کتمان در کار حرفه ای اش است ، از سوی برخی از روزنامه ها و روزنامه نگاران و نهادهای صنفی روزنامه نگاری ایران ، بارها مورد بی مهری قرار گرفته و کمتر به اهمیت کارش توجه کرده اند . دلایلش را شاید بعدها بگویم و بنویسم .

اما این جایزه معنوی یک سرمایه اجتماعی برای روزنامه نگاران ایران ، روزنامه نگاران زن ایرانی و جنبش زنان است که از این بابت اهمیت بیشتری دارد . من این موفقیت را به روزنامه نگاران زن ایرانی بویژه همه روزنامه نگاران فمنیست که در عین سلامت نفس ، کار حرفه ای خودشان را جز از طریق کار مداوم و خستگی ناپذیر ، جلو نمی برنند تبریک می گویم و به آنها غبطه می خورم .

مدرسه فمینیستی که یکی از نهادهای خبری و اطلاع رسانی جنبش زنان ایران است ، گفتگویی در این باره با ژیلا داشته که می توانید آن را در اینجا بخوانید .

البته بیانیه نهاد بین المللی رسانه های زنان در این باره را هم اینجا می توان مشاهده کرد .

35 سال پیش دکتر علی شریعتی قبل از یکی از سخنرانی هایش در حسینیه ارشاد از مخاطبانش خواست تا از نمایشگاه نقاشی یک زوج جوان در راهروهای حسینیه دیدن کنند.زوجی که آینده آنها را درخشان توصیف کرد. تابلوها نام حسین رهجو و زهرا رهنورد را برخود داشت . حالا پس از 35 سال کمتر کسی نام واقعی زهرا رهنورد و نام مستعار میر حسین موسوی را به یاد دارد .

در همان سال ها ، جوان های نهضت آزادی و تعدادی از فعالان انجمن اسلامی پزشکان با هدایت دکتر حبیب الله پیمان جنبش مسلمانان مبارز را تشکیل دادند . به گفته دکتر پیمان در میان آن جوانان نام میر حسین موسوی هم دیده می شد . او با نام مستعار حسین رهجو فعالیت می کرد . او آن روزها را به خوبی به یاد دارد :" بحران تشکیلاتی و ایدئولوژی سازمان مجاخدین خلق و تقابلی که با اندیشه های شریعتی در حال شکل گیری بود ما را به تشکیل این جنبش رسانده بود ." حمایت از مذهبی های سازمان مجاهدین خلق ، پشتیبانی از اندیشه دکتر شریعتی و حمایت از جنبش توده ای مردم ایران که در حال شکل گیری بود، سه هدفی بود که این گروه پیگیری می کرد .

به نظر می رسید زهره کاظمی که حالا دیگر همه او را به نام زهرا رهنورد می شناختند ، فعال تر بود . خیلی ها سخنرانی او را در استادیوم امجدیه هنوز به خاطر دارند . زهرا رهنورد کتاب ها یی می نوشت که مورد استفاده روشنفکران دینی و چپ های مذهبی آن روزها بود . اگر چه با پیروزی انقلاب و تشکیل حزب جمهوری اسلامی موسوی به حزب جمهوری اسلامی پیوست.

با تشدید اختلافات بین انقلابیون و تعیین خط و مرزهای جدید رابطه میر حسین با "نهضت فرهنگی اسلامی" که او به همراه محمد جواد باهنر ، دکتر پیمان و خانم صفارزاده در سال 1355 از بنیان گذارانش بود ، قطع شد و با نخست وزیری وی زهرا رهنورد هم راه همسرش را رفت . پس از 30 سال وقتی نظر پیمان را در باره میر حسین موسوی می پرسم ، "او را چپ مذهبی سال های 50 می داند ." اما برخی دیگر بر این باورند که او به جناح راست چپ مذهبی تعلق دارد .

بقیه این گزارش را دراینجا بخوانید

چهار سال احمدی نژاد قرار بود اقدامی باشد برای بازگشتن به همان نقطه ای که دوران اصلاحات از آنجا آغاز شده بود . در هشت سال دولت خاتمی افکار عمومی وارد حوزه های پنهان مانده ای از قدرت شدند که ادامه آن می توانست خطرناک باشد . چنین به نظر می رسید ، کسانی ممکن است وارد ساختار به هم تنیده قدرت در جمهوری اسلامی شوند ، که قرار نبود و نباید وارد می شدند . اما این روند هم ماهیت جمهوری اسلامی را به خطر می انداخت و هم چون از توان وانرژی لازم برخوردار نبود ، می توانست عواقب جبران ناپذیری را به همراه داشته باشد . کسی چون احمدی نژاد و یارانش به راحتی می توانستند و توانستند که همه راه رفته اصلاحات را برگردانند و چنین هم شد . اما این عقب گرد و نابودی تمام ساختارهای اصلاح طلبی دولت خاتمی ، به گفته برخی از دست اندرکاران جمهوری اسلامی ، بیش از حد عمل کرده و قطار دولت احمدی نژاد در این باره ، بدون ترمز بود . به همین دلیل اینک خواست تغییر دولت احمدی نژاد را در خفا و به صورت علنی ، می توان در بدنه نیروهای جمهوری اسلامی مشاهده کرد . ایده دولت ائتلافی جریان اصولگرا ، راهی می توانست باشد برای رسیدن به این خواسته .

تحلیل انتخابات دهم ریاست جمهوری را در 5 پرده اینجا بخوانید

در چهار سال گذشته ، احمدی نژاد بیشترین تلاش را برای ایجاد رابطه با آمریکا در مقایسه با دیگر مردان جمهوری اسلامی در 30 سال گذشته ، انجام داده است.. آمادگی برای حضور در هر مکان و زمان برای گفت و گوی مستقیم ، اعلام آمادگی برای مناظره با مقامات آمریکایی ، از دست ندان هر فرصتی برای رفتن به آمریکا و استفاده از یک مشاور ایرانی آمریکایی که پیش بینی می شد اقدامی باشد برای تلاش بیشتر احمدی نژاد در جهت ملاقات با امریکایی ها ،فقط آن اقداماتی هستند که اخبارشان به بیرون درز کرده است . کار درخواست او برای ملاقات با آمریکایی ها به حدی بی مهابا پیش می رفت که به قول یکی از فعالان سیاسی اقتصادی ایران که معمولا نظراتش را با طنز مطرح می کند :" کم مانده بود سر زده برود آمریکا و در کاخ سفید را بزند که من آمده ام . "

البته او برای به دست آوردن دل غربی ها مجبور شد به صورت اتفاقی سربازان انگلیس را که باز هم اتفاقی از کاخ ریاست جمهوری رد می شدند ، مورد تفقد قرار دهد و آنها را پس از نوازش با هدایایی روانه انگلیس کند . حالا هم با نامه ای به دادستان تهران از او خواسته که جانب عدل و انصاف و رافت اسلامی برای رکسانا صابری رعایت شود. کاری که او هرگز در مورد هیچ یک از دانشجویان ، معلمان ، کارگران و زنان ایرانی که در این چهار سال مورد بدترین رفتارهای دستگاه های قضایی ، اطلاعاتی و امنیتی قرار گرفتند ، نکرد . شاید یکی از دلایلش به قول همان دوست ظنز پردازمان این باشد که غربی ها صاحب دارند . اما صاحب" ما ایرانی ها" خودشان(مقامات جمهوری اسلامی ) هستند . از ترس همان صاحب هم که شده چاره ای جز این ندارند .

اما احتمالا دلیل دیگری هم وجود دارد . این روزها در تهران این شایعه در میان سیاستمداران و روزنامه نگاران رواج یافته که می خواهند "رکسانا "ی با هویت ایرانی ، چشم های بادامی ژاپنی و شناسنامه آمریکایی را با آن سه ایرانی که سال پیش ، آمریکایی ها در اربیل به عنوان جاسوس گرفته اند ، معاوضه کنند وکسانی هم می گویند قرار است با فردی که اکنون در آمریکا به عنوان جاسوس هسته ای ایران در زندان است ،معاوضه شود.

به نظر می رسد که با توجه به تلاش های احمدی نژاد برای کلید زدن رابطه با آمریکا و به رغم تمام رجز خوانی هایی که داشته ، استفاده از این حربه را هم امتحان خواهند کرد . اما یکی از مسائلی که احمدی نژاد در این میان به آن نیاز دارد و در اختیار او هم نیست ، علاقه آمریکایی ها برای ایجاد این رابطه است . تا پیش از اوباما ، دولت بوش گرایشی به ایجاد رابطه نداشت . آمدن اوباما با شعار تغییر هم جایی برای کسی که در چهار سال گذشته به دنبال جنگ .و براندازی در ظاهر و کلام است ، ندارد . حتی اگر بخواهند آن را با رکسانا کلید بزنند .

ایران تجربه خوبی در استفاده از گروگان های آمریکایی دارد . اعضای سفارت آمریکا در ایران پس از 444 روز درست زمانی آزاد شدند که ریگان جانشین کارتر جمهوری خواه شده بود . کارتر خیلی تلاش کرد تا پیش از رفتنش از کاخ سفید گروگان ها را ازاد کند و به عنوان یک برگ برنده انتخاباتی آن را رو کند .

اما این معاوضه یک تفاوت اساسی با آن 444 نفر گروگان دارد . آن روزها دولت آمریکا برای دوباره انتخاب شدن به این برگ برنده نیاز داشتند و حالا دولت احمدی نژاد برای دوباره برگزیده شدن به این معامله نیاز دارد

مير حسين موسوی برای پيروزی در انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری ايران با چند مشکل اساسی روبرو است . مشکلاتی که ديگر رقبای او چون کروبی و احمدی نژاد از آنها برخوردار نيستند و يا شدت کمتری دارد . برای همين با آسودگی بيشتری به روز ۲۲ خرداد سال ۸۸ نگاه می کنند . احمدی نژاد و حاميان قدرتمند او آرزو می کنند که عقربه های ساعت زودتر از معمول حرکت کند .

۱- مديريت افکار عمومی توسط اصولگرايان . چهار سال پيش که فضای انتخاباتی ايران تحريمی بود ، حاميان پر قدرت احمدی نژاد حداکثر استفاده را از آن فضا کردند . اگر خيلی بد بينانه و يا با چشم "توهم توطئه" به اين موضوع نگاه کنيم ، شايد خودشان هم سرنخ بعضی از جريان های تحريم انتخابات را در دست داشتند . آنها به خوبی می دانستند که ميزان آرای محافظه کاران در بهترين حالت ممکن به حدود شش تا هفت ميليون می رسد و همواره هم می توانند بر روی آنها و تحت هر شرايطی ، حساب کنند . به همين دليل ، در دوره گذشته انتخابات رياست جمهوری و هم در اين دوره ، تمام توجه خود را بر روی مردمی که دارای رای خاکستری هستند و يا در آخرين لحظات تصميم به حضور در انتخابات دارند، کرده اند . آنها همچنين روی رای بخش بزرگی از طبقه متوسط که مطمئنا به محافظه کاران رای نخواهند داد ، متمرکز شده اند . اما به شيوه ای متفاوت .

اگر چهار سال پيش فضای انتخابات تحريمی بود ، حالا چنين فضايی ، دست کم به قوت سال ۸۴ وجود ندارد . بنايراين آنها بر خلاف مردم ، راه تحريم غير مستقيم انتخابات را در پيش گرفته اند . اين روزها در رسانه های دولتی ايران کمترين اثری از در پيش بودن انتخابات رياست جمهوری دهم ، ديده می شود . اين در حالی است که در دوره های قبل و برای هر انتخاباتی ، از حداقل چهار ماه مانده به زمان برگزاری انتخابات ، در همه شبکه های تلويزيونی و راديويی به انواع روش ها ، توجه مردم را برای شرکت در انتخابات جلب می کردند . استفاده از" زير نويس" از برنامه های کودک گرفته تا مسابقات ورزشی و يا در زمان پخش فيلم های سينمايی سانسور شده ، تنها يکی از اين روش ها بود . همينطور برگزاری ميز گرد های مختلف و استفاده از هر فرصتی برای يادآوری روز انتخابات ، از ديگر روش های به کار رفته بود . آنها حتی از ماه ها پيش و تا روز انتخابات ، خبرنگاران خود را به ميان مردم می فرستاند و با بيان تاريخ انتخابات از مردم می پرسيدند که آيا می دانند اين "تاريخ" چه روزی است ؟

در اين دوره به نظر می رسد که محافظه کاران پرقدرت بدشان نمی آيد که مردم کمتری در انتخابات شرکت کنند . خبری از انتخابات نيست و حتی در برنامه های خبری تلويزيون و راديو هم کمترين اخبار و يا شايعات انتخاباتی را که در دوره های قبل با آب و تاب فراون بازتاب می دادند ، ديده می شود . حالا که فضای تحريم نيست و ممکن است ، کانديدای آنها ، احمدی نژاد ،رای نياورد ، به طور غير مستقيم در حال القاء تحريم انتخابات هستند . چيزی که کروبی هم به آن اعتراض کرده و حتی صحبت از عدم استفاده از امدادهای غيبی کرده است . با اين همه او هنوز از اين شانس برخوردار است که چندين روزنامه و مجله مختلف حمايتش می کنند . چيزی که مير حسين موسوی از آن برخوردار نيست .

۲- کم تجربگی ستاد انتخاباتی موسوی . تيمی که اطراف موسوی هستند ، دارای کمترين تجربه و توان تبليغاتی و انتخاباتی هستند . آدم هايی اغلب ناشناخته که راه استفاده از امکانات محدود و بالفعل موجود را نمی دانند . آنها پيش از اسفند سال گذشته از اين امکان برخوردار شدند که يک روزنامه داشته باشند . اما به جای اين که از فرصت اندک موجود، استفاده کنند و پس از تعطيلات نوروزی روزنامه خود را روانه بازار مطبوعات کنند ، هنوز نتوانسته اند نيروهای خود را آماده کار کنند . از اين رو به نظر می رسد استفاده از امکان روزنامه ديگر خيلی دير شده است . ضمن اين که آنها توانايی بالايی در سياست های تبليغاتی ندارند .

۳- قرار گرفتن در برابر سنجش افکار عمومی .مشکل ديگری که موسوی با آن بايد مقابله کند اين است که او هرگز در نزد افکار عمومی مورد قضاوت قرار نگرفته و برای نخستين بار است که می خواهد آن را تجربه کند . شايد دليل عدم استفاده از افراد با تجربه در سياست های تبليغاتی در ستادش ، ناشی از همين باشد . وقتی در سال ۶۰ ميرحسين موسوی به عنوان نخست وزير به مجلس معرفی شد ، او ۱۱۵ رای موافق از ميان ۲۰۲ رای را به دست آورد. مجلسی که گرايش زيادی به او داشت . اکنون زمان زيادی از آن موقع گذشته و قرار گرفتن در مقابل نمايندگان مجلس به طور کامل متفاوت از قرار گرفتن در ترازوی سنجش افکار عمومی است .

۴- ظهور قدرت های اقتصادی جديد در مناسبات اقتصادی – سياسی ايران . تقريبا تمام کسانی که هم اکنون در حوزه های مختلف سياسی و اقتصادی جمهوری اسلامی حرفی برای گفتن دارند و خود را يک رقيب بالفعل برای موسوی می دانند ، زمانی به عنوان وزير و مدير زير حيطه نخست وزيری او ، کار می کردند . اما اين موضوع به خودی خود نمی تواند نشان دهنده برتری و پذيرش موسوی توسط اين افراد باشد .

در ۲۰ سال گذشته تحولات سياسی – اقتصادی زيادی در جامعه ايران رخ داده و موجب نزديکی و دوری و يا حتی ايجاد جناح های سياسی متعددی در ايران شده است . جناح هايی که مير حسين موسوی قرابت چندانی با آنها ندارد . رانت های اقتصادی گسترده و غير قابل باوری که اين جناح ها از آن برخوردار شده اند ، يکی از مهمترين مسائلی است که می تواند سرنوشت موسوی را از هم اکنون رقم بزند . صاحبان اين برخورداری های اقتصادی به راحتی حاضر به پذيرش نوع نگاهی که موسوی دارد ، نيستند . حتی اگر زمانی خود را زير دست او می ديدند .

آيا او همانند حزب عدالت و توسعه در ترکيه مرز بندی خود را با ژنرال هايی با قدرت سياسی و اقتصادی بالا ، خفظ خواهد کرد و به قول يکی از روزنامه نگاران ترک ،کاری به گاوهای شيرده (شرکت ها ، موسسات و امتيازات اقتصادی) اين ژنرال ها نخواهد داشت .

۵- سلامت انتخابات . هم اکنون درستادهای انتخاباتی کروبی و مير حسين موسوی نگرانی هايی در مورد سلامت انتخابات وجود دارد . اين بد گمانی را بسياری ديگر از فعالان سياسی ، هم دارند . در تمام سال های گذشته همواره اين بدگمانی وجود داشته است . اوج گرفتن اين بدبينی در انتخابات گذشته رياست جمهوری بود . اقدامی که کروبی به شدت از آن پرده برداشت و گفت او تنها ۱۵ دقيقه در شبی که آراء را شمارش می کردند ، خوابيد و در همين ۱۵ دقيقه سرنوشت انتخابات تغيير کرد .

در هشت سال دوره خاتمی هم شنيده می شد که محافظه کاران در انتخابات دوم خرداد ۷۶ تقلب زيادی در شمارش اراء انجام دادند ، اما فاصله زيادی که آرای خاتمی با ناطق نوری داشت ، موجب شد که نتوانند نتيجه انتخابات را تغيير دهند . اين روزها هم صحبت از اين است که اگر فاصله آرای کانديدای اصلاح طلب (کروبی و يا مير حسين موسوی) با احمدی نژاد زياد نباشد ، محافظه کاران به راحتی می توانند نتيجه انتخابات را تغيير دهند . آنها جابجايی تا سه ميليون رای را دور از تصور نمی دانند . شايد به همين دليل است که کروبی نسبت به حضور امدادهای غيبی در انتخابات آينده هشدار داده است .

" کشور در زمینه شفافیت اقتصادی به شدت تنزل کرده ، بهره وری پائین عوامل تولید ایران را در ردیف 10 کشور آخر دنیا قرار داده ، کشور رکورد دار اسیب های اجتماعی و اخلاقی است و تنها 5/5 درصد تولید ناخلص داخلی کشور در حوزه بهداشت و درمان هزینه می شود . این در حالی است که کشورهای پیرامون ایران تا سه برابر این رقم را در زمینه بهداشت و درمان هزینه می کنند و در کشورهای توسعه یافته این نسبت به 25 درصد هم می رسد ."

این جملات و خبرهای ناگوار اقتصادی و اجتماعی را دکتر معین روز شنبه 22 فروردین در دیدار نوروزی خود با برخی از جوانان ، دانشجویان و خبرنگارانی در میان گذاشت که او را در دفتر کارش ملاقات می کردند . مصطفی معین نامزد انتخابات ریاست جمهوری دوره نهم در ادامه سخنان خود به این نکته پرداخت که به نظر می رسد کشور بدون متولی رها شده است . کسری بودجه ای در حدود 1600 میلیارد تومان در بخش بهداشت و درمان و این که پزشکان رابطه مالی بالایی با بیماران خود دارند و موجب گسترش فساد و کاهش سطح اخلاق حرفه ای شده ، دیگر موضوعی بود که وی مطرح کرد . به گفته معین ، هم اکنون بیش از 70 درصد هزینه های بهداشتی و درمانی را مردم تقبل می کنند ، این در حالی است که بر اساس قانون برنامه چهارم باید این رقم کاهش می یافت و پوشش بیمه های همگانی هم گسترش می یافت .

او که در مقابل این پرسش قرار گرفته بود که نظرش در باره وضعیت سیاسی کشور و آینده انتخابات چیست ، کمبود شادی در کشور، دارا بودن بالاترین میزان معتادان در جهان که بین سه تا شش میلیون نفر را به طور مستقیم در برگرفته و همچنین افزایش میزان افسردگی در میان مردم و جوانان را مهمترین مسائلی دانست که یک کاندیدای ریاست جمهوری نمی تواند در باره آنها بی تفاوت باشد و در باره آنها صحبت نکند .

معین همچنین خودسانسوری در باره ایدز را یک خیانت به جامعه ایران ارزیابی کرد و توضیح داد : "به عنوان یک متخصص بر این باورم که اعلام کشف داروی مبارزه با ایدز توسط دولت نهم یک اقدام سیاسی برای سوء استفاده از علم برای مقاصد سیاسی است . "

این متخصص آسم و آلرژی تنها راه پیشگیری ایدز در ایران را آموزش و شفافیت از طریق مدارس ، دانشگاه ها و رسانه ها دانست و هشدار داد با توجه به این که روش غالب اشاعه ایدز در ایران از استفاده مشترک از سرنگ توسط معتادها به گسترش آن از طریق روابط جنسی منتقل شده ، گفت : "ادامه این روند در شش تا هفت سال آینده ایران را در موقعیت کشورهای آفریقایی از نظر تعداد مبتلایان و سرعت شیوع ایدز قرار خواهد داد . بویژه این که ایران در محاصره مناطق و کانون های اپیدمی آن قرار دارد . روسیه ، اوکراین ، کشورهای اسیای میانه و افغانستان از جمله مهمترین کشورهای انتقال اپیدمی فحشاء ، مواد مخدر و ایدز هستند . "

مصطفی معین در مورد انتخابات ریاست جمهوری دهم هم توضیح داد :" میر حسین موسوی قابل مقایسه با هیچکدام از دیگر نامزدهای موجود نیست . او را بیش از ربع قرن می شناسم و آدمی است عمل گرا و متواضع که اگر تحمل امواج تخریبی مخالفان را داشته باشد و به مسئولیت خود عمل کند برنده انتخابات خواهد بود ."

او همچنین گفت که هموز دیداری با میرحسین موسوی نداشته اما به زودی با او دیدار خواهد کرد .

وی موسوی را دارای این پتانسیل دانست که قادر خواهد بود یک کابینه اصلاح طلب را تشکیل دهد . او فرصت انتخابات در ایران را بهترین زمان برای بالا بردن مطالبات مردم و صحبت از مواردی کرد که در شرایط معمول کسی از آنها صحبت نمی کند . معین همچنین گفت که از میر حسین موسوی حمایت خواهد کرد .

"... خاتمی هیچ کاری نکرد ... باید انتخابات را تحریم کرد ... با تحریم می توان مشروعیت نظام را زیر سوال برد ..." این ها مهمترین حرف هایی بود که در چهار سال گذشته در چنین روزهایی و حتی زودتر در هر محفلی شنیده می شد . پیشگامی برخی از دانشجویان واساتید دانشگاه با محوریت تحکیم وحدت به تحریم انتخابات ریاست جمهوری سال 84 یک وجهه روشنفکری داده بود . به نظر می رسید که بخش عمده ای از مردم تحت تاثیر جو تحریم قرار گرفته بودند . اتفاقی که در نهایت منجر به رای ندان بیش از 20 میلیون نفرشد .

تعدادی رای دادن به احمدی نژاد را "نه" به نظام جمهوری اسلامی تلقی می کردند . از گوشه و کنار شنیده می شد که احمدی نژاد ضد روحانیت است و با آمدن او کار تمام است و ... حالا همان دانشجویان و استادان دانشگاه در هر محفلی که می نشینند از تحریم انتخابات در چهار سال پیش به شدت ابراز پشیمانی می کنند . برای همین حاضرند هر کاری بکنند تا هر کسی غیر از احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور در خرداد ماه امسال برگزیده شود . هر چند درنهایت تفاوت هایی بین کاندیداها احساس می کنند . اما مهم برای آنها انتخاب نشدن مجدد احمدی نژاد است .

دیگر کسی حرفی از تحریم نمی زند . تقریبا همه گروه های اجتماعی جامعه ایران از احمدی نژاد و دولتش زخم خورده اند . کارگران ، دانشجویان ، زنان ، کارفرمایان، روزنامه نگاران ، حقوق دانان ، ورزشکاران و بسیاری از تکنوکرات های بدنه دولت ،چهار سال دیگر با احمدی نژاد را در ذهن خود نمی توانند هضم کنند . آنها هم اکنون از عقب رفت 30 ساله کشور در همه زمینه ها در طول چهار سال گذشته ، حرف می زنند . حتی بسیاری از متحدان دولت نهم دیگر این روزها تلاش می کنند فاصله خود را با قطار بدون ترمز دولت نهم ، به حدی نگه دارند تا مبادا نارضایتی از کارکرد دولت به آنها هم سرایت کند .

خاتمی چهار سال پیش وقتی در برابر انتقادات تند دانشجویان قرار گرفت ، با کنایه گفت : "انشاء الله نفر بعدی کم کاری های ما را جبران خواهد کرد ."

یکی ازبزرگترین دستاورد احمدی نژاد برای مردم ایران این است که ارزش "رای" خود را درک کرده اند و تفاوت ها بین دو رفتار و عملکرد را در ساختار نظام جمهوری اسلامی با چشم خود دیدند. هر چند بر این باور باشند که کاندیداها از قبل مشخص می شوند . آمدن آن 20 میلیونی که در انتخابات گذشته خود را کنار کشیده بودند ، یکی از فاکتورهایی است که از هم اکنون می توان امید به تغییر اساسی در نحوه اداره کشور در چهار سال آینده داشت . بزرگتر اصلاحاتی که از انتخابات آینده ریاست جمهوری و کارکرد آن می توان انتظار داشت این است که کشور به مسیر اداره مبتنی بر عقلانیت بازگردد.

بحران اقتصادی که از آمريکا شروع شد و رفته رفته همۀ دنيا را درنورديد، اين روزها برای ايرانی های پولداری که دسترسی بالايی به نقدينگی دارند، شرايط خوبی را بوجود آورده است. در دو- سه ماه گذشته اين بخش از پولداران ايران سرمایۀ بسياری را به ارزهايی چون يورو و دلار بديل و اقدام به خريد مسکن در آمريکا و اروپا کرده اند.

هم اکنون مسکن در ايران که همواره يکی از جذاب ترين فعاليت های اقتصادی در ايران است، همزمان با ديگر نقاط جهان دچار رکود شده است. سرمايه گذارانی که تا چند ماه پيش در خيابان ها و محلات شمال تهران به راحتی قادر بودند با قيمت هايی بيش از پنج ميليون تومان به ازای هر متر مربع ملک بخرند، با کاهش قيمت املاک در اروپا و آمريکا گوشه چشمی هم به اين بازارها دارند. آنها با قيمت هايی پائين تر از آنچه پيش از اين در تهران می پرداختند، خانه های بزرگ و ارزان تری را در شهرهای آمريکا و اروپا می خرند.

مصطفی را در يک مهمانی خانوادگی ديدم. او تاکنون چند واحد مسکونی را برای سرمايه گذاری خريده است. اما اين روزها به جايی غير از تهران فکر می کند :" با يکی دو تا از دوستان، مظنۀ قيمت ها را در لندن گرفته ايم. هفتۀ پيش بالاخره با شراکت آن دوستان يک رستوران خريديم."

او پائين آمدن قيمت های املاک در آمريکا و اروپا را بهترين فرصت برای سرمايه گذاری می داند: " هم در يک جای جديد سرمايه گذاری می کنيم و هم از امکان استفاده از تسهيلاتی چون اقامت و رواديد و سفر راحت به اين کشورها برخوردار خواهيم شد".

مصطفی به من هم پيشنهاد اين سرمايه گذاری را می دهد. می گويم : من اينقدر پول ندارم، جوابش را از پيش آماده کرده بود :" با چند نفر شريک شويد و يک سرمايه گذاری عمری داشته باشيد. پولتان در آمريکا و اروپا باشد، بهتر از اين است که آن را در دبی و کشورهای عربی که اين روزها وضعيت خوبی ندارند، هدر دهيد".

تا پيش از بروز اين بحران جهانی، دبی و حتی کشورهايی چون قبرس و اسپانيا يکی از با جاذبه ترين مکان ها برای خريد ملک بود. ايرانی های بسياری هم با بيرون کشيدن پول خود از بانک هايی که مرتب نرخ بهره را کاهش می دادند، بازار مسکن ايران و اين کشورها را ترجيح می دادند، اما حالا با کاهش شديد قيمت ها و بحران مسکنی که در آمريکا و اروپا به اوج خود رسيده، بهترين فرصت را برای اين سرمايه گذاران فراهم کرده است .

اگر چه آمار دقيقی از ميزان سرمايه هايی که ايرانی ها خارج می کنند، وجود ندارد، اما نگاهی به بحران مسکن در دبی و بازتاب شديد عواقب آن بر سرمايه های ايرانی در اخبار و رسانه ها، می توان اين سرمايه گذاری را بسيار هنگفت ارزيابی کرد.

از يکی- دو آژانس مسکن در شمال و شمال غرب تهران هم جويای اين سرمايه گذاری جديد شدم. آنها هم می گفتند که در سه - چهار ماه گذشته تعدادی از مشتريانشان به فکر خريد ملک در آمريکا و اروپا افتاده اند. مجيد يکی از کارکنان آژانسی در يوسف آباد توضيح بيشتری داد: " ما برای مشتری های خاص، نرخ خريد را در شهرهای مختلف اروپا و آمريکا به صورت روزانه داريم. او در بارۀ روش انجام کارشان هم توضيح می دهد: "ابتدا با چندتا از دوستان و آشنايان که می خواستند از اين طريق پولی بدست بياورند، وارد اين کار شديم. اما حالا به طور مستقيم با چند آزانس در اروپا کار می کنيم."

واردات گسترده خودرو و تلاش نمایندگان مجلس برای حفظ تعرفه 90 درصد ی واردات آن ، دو تیغه قیچی ایی هستند که در سه ماه آینده پول حاصل از آن ، در انتخابات ریاست جمهوری دهم نقش مهمی را ایفا خواهد کرد . مدیریت دو شرکت بزرگ خودور سازی ایران خودرو و سایپا نزدیکی و قرابت بسیار زیادی با دولت نهم و شخص احمدی نژاد دارند . علاوه بر این در یک سال اخیر تغییرات مهمی در اعضای هیات مدیره شرکت های زیر مجموعه سایپا و پس از آمدن بذرپاش به عنوان مدیر عامل سایپا ، صورت گرفته که شرایط را برای استفاده اقتصادی و سیاسی از نقدینگی بالای این صنعت به نفع یک جریان خاص در انتخابات آینده را فراهم کرده است .

تقریبا رد پایی از همه جناح های سیاسی را می توان در این صنعت و واردات ، دید . اما سهم نزدیکان به دولت احمدی نژاد به صورت رسمی و غیر رسمی از دیگران بیشتر است .

هم اکنون خوردهای وارداتی در رنج های قیمتی بالای 30 میلیون تومان قرار دارند . قیمت هایی که تنها عده خاصی قادر به پرداخت آن هستند .

دست اندرکاران اقتصادی سیاسی ایران بر این باورند که جریان هایی به موازات هم در حال به دست آوردن پول های هنگفت از طریق واردات خودرو و در عین حال ثابت نگه داشتن نرخ تعرفه واردات آن ، هستند . آنها هم از مردمی که ناچار به استفاده ازخودروهای داخلی هستند استفاده می کنند و هم در عین حال خودروهای ارزان قیمت خارجی را همچنان به قیمت های بالا به بخشی از مرم پولدار کشور می فروشند .

در چند ماه اخیر برای نخستین مرتبه گمرک ها و بنادری چون قزوین ، سرخس ، آبادان و خرمشهر و بندر امام و حتی منطقه آزاد اروند ، زمینه و زیر ساخت های فنی و اداری لازم را برای واردات گسترده خودرو فراهم کرده اند . این در حالی است که در کشورهای تولید کننده خودرو و با توجه به بحران اقتصادی موجود قیمت خودرو ها به شدت کاهش یافته است .

تنها در 10 ماه گذشته واردات خودرو از نظر ارزش بیش از 85 درصد و از نظر تعداد بالای 70 درصد در مقایسه با سال گذشته رشد داشته است .

از طرف دیگر نمایندگان مجلس هشتم ،تحت تاثیر لابی گسترده و پر نفوذ صاحبان صنعت خودروی تولیدی و مونتاژی داخل ، بر خلاف قوانین بودجه و قانون خودرو کشور ، باز هم تعرفه واردات خودرو را برای سال 88 در حد 90 درصد حفظ کردند . امسال هم این رقم 90 درصد بود . این درحالی است که می بایستی سالانه دست کم 10 درصد کاهش یابد و شرایط را برای رقابت خودرو های داخلی با خارجی فراهم کند . اما این حاشیه امنیتی حاصل از تعرفه بالای 90 درصد شرایط را به گونه ای فراهم کرده که اکثریت مردم کشور مجبور به استفاده از خودرو های کم کیفیت ساخت داخل و در عین حال پر مصرف ، هستند .

علاوه براین دولت برای افزایش درآمدهای خود و با توجه به کاهش شدید قیمت نفت بر روی هزار میلیارد توان درآمد حاصل از واردات خودرو برای سال 88 حساب کرده است . درآمدی که به راحتی قابل پوشش است . این درآمد 35 درصد بیش از درآمدی است که امسال برای واردات خودرو در نظر گرفته شده بود . هم اکنون خودروهای وارداتی 7 درصد کل بازار ایران را در اختیار دارند و پیش بینی می شود این رقم در یکی دو سال آینده و با ادامه این روند به بالای 10 درصد برسد .

گفتگوی جواد موسوی خوزستانی با دکتر محمد برقعی

ائتلاف وسیع زنان بر علیه لایحه حمایت از خانواده واقعا" با ارزش بود و دست‌آورد گران‌قدری داشت اما باید توجه داشت که این اتحاد و پیروزی حاصل از آن، بیشتر به درد یک‌پارچه کردن جنبش زنان پیشتاز ایران می‌خورد و گامی است بسیار با ارزش در انسجام آنان اما اگر آن را مسئله همه زنان ایران بدانیم و تصور کنیم که موضوعی است که توجه اکثریت زنان و مردان را به خود جلب می‌کند و آنان را درگیر کرده یا می‌کند به خطا رفته‌ایم. و یا اگر آن را مبارزه‌ای سخت برای حل یک مشکل بنیانی زنان ایران بدانیم نیز به کژ‌راهه افتاده‌ایم. و مبارزات زنان ایران را در همان چاله یا درست‌تر چاه ویلی انداخته‌ایم که مبارزات زنان بسیاری از کشورهای جهان در آن افتادند و مسئله ذهنی یک تعداد زنان نخبه را مسئله همه جامعه فرض کردند.