Robbie Williams (snookerzysta)

Robbie Williams

Obywatelstwo	Wielka Brytania
Reprezentuje kraj	Anglia
Data i miejsce urodzenia	28 grudnia 1986 Wallasey
Gra zawodowa	2012—
Najwyższy ranking	36 (maj-czerwiec 2024)
Bieżący ranking	56 (stan na 2026-05-05)
Najwyższy break	146 (Welsh Open 2024, kwal.)
Breaki 100+ pkt.	93

Robbie Williams (ur. 28 grudnia 1986 w Wallasey) – angielski zawodowy snookerzysta pochodzący z półwyspu Wirral. Gra profesjonalnie od 2012 roku. Plasuje się na 92. miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 101.

Kariera

Lata młodzieżowe i amatorskie

Robbie Williams

Robbie Williams zaczął grać w snookera w wieku 10 lat. Już jako młodzieniec zwrócił na siebie uwagę, wygrywając zawody Merseyside U-15 i docierając do półfinału Mistrzostw Anglii Juniorów U-18. Aby dostać się do zawodowego World Snooker Tour wziął udział w Pontin's International Open Series w latach 2005/2010. W latach 2007−2010 dotarł do ćwierćfinału jednego z turniejów singlowych PIOS. W każdym z tych wydarzeń został pokonany przez późniejszych zawodowych graczy Matthew Coucha, Kurta Maflina i Liama Highfielda (dwukrotnie). W sezonie 2009/10 osiągnął swój najlepszy wynik w sezonie, zajmując 14. miejsce w klasyfikacji generalnej. W 2008 roku wziął udział w serii Pontins Pro-Am i w swoim pierwszym występie dotarł do finału, przegrywając 1–4 ze Stuartem Binghamem. Wcześniej pokonał takich zawodowców jak Dave Harold, Joe Swail i Ricky Walden. W następnym roku pokonał Bingham 5-0, docierając do półfinału. Dotarł również do półfinału turnieju Paul Hunter English Open Championship, gdzie pokonał innych zawodowców. W 2010 roku dotarł do finału i zdobył tytuł, pokonując Stephena Craigiego 6-4.

W sezonie 2010/11 seria Q School zastąpiła serię PIOS jako turniej kwalifikacyjny dla amatorów: Williams odpadł raz w pierwszej rundzie i dwa razy w 1/8 finału (w tym przegrywając z późniejszym zwycięzcą Davidem Gilbertem). Rywalizował również z zawodowcami w głównym cyklu turniejów Pro-Am nowo wprowadzonego cyklu Players Tour Championship w sezonach 2010/11 i 2011/12. Jego najlepszy wynik to pierwszy turniej sezonu 2011/12, kiedy to po zwycięstwach nad Peterem Ebdonem i Allisterem Carterem, odpadł dopiero w 1/8 finału z Graeme’em Dottem.

Kwalifikacje do Touru i pierwsze lata kariery zawodowej

Williams na turnieju Paul Hunter Classic 2016

W 2012 roku, w trzecim turnieju, wygrał swoją grupę w meczu play-off 4-3 z Mitchellem Mannem, co zapewniło mu dwuletnią kartę na sezony 2012/13 i 2013/14. Już w pierwszym roku udało mu się zebrać wiele punktów. Dotarł do trzeciej rundy kwalifikacyjnej w trzech z pięciu turniejów w Chinach, a na turniejach PTC przegrał tylko raz swój mecz otwarcia, docierając do 1/8 finału w Paul Hunter Classic. Kolejny sezon był prawdziwym sukcesem: najpierw osiągnął swój najlepszy wynik w PTC, docierając do półfinału w Ruhr Open, następnie dotarł do półfinału pełnego turnieju rankingowego w Indian Open, pokonując między innymi Shauna Murphy’ego i Anthony’ego McGilla. Na koniec przetrwał również wszystkie cztery rundy kwalifikacyjne na Mistrzostwach Świata 2014. Finałowy mecz w czasie „Judgment Day” przeciwko Fergalowi O’Brienowi zakończył się wynikiem 9-9 i 58-58 w decydującej partii, a Williams wygrał w dogrywce na czarnej bili. Był to jego pierwszy występ w głównym wydarzeniu w Crucible Theatre, gdzie przegrał pierwszy mecz z Neilem Robertsonem 2-10. Jednak awansował na 62. miejsce w światowym rankingu, kwalifikując się bezpośrednio na kolejny rok jako zawodowiec.

W następnym sezonie Williams kontynuował zbieranie punktów, co osiągnęło punkt kulminacyjny w występie w 1/8 finału podczas Bulgarian Open w 2014 roku, dzięki któremu w pewnym momencie awansował na 49. miejsce. Dotarł również do głównego wydarzenia Mistrzostw Świata po raz drugi z rzędu, gdzie remisował 6-6 z późniejszym mistrzem świata Stuartem Binghamem, zanim przegrał 7-10. Zdobył więcej punktów na początku sezonu 2015/16, docierając między innymi do 1/8 finału w Paul Hunter Classic. Na Mistrzostwach Wielkiej Brytanii pokonał 10. w rankingu Joego Perry’ego aby dotrzeć do trzeciej rundy. Pod koniec sezonu jednak wrócił do finału Mistrzostw Świata w Crucible po zaciętym zwycięstwie 10-9 nad Anthonym Hamiltonem. Jednak po raz trzeci nie dotarł do 1/8 finału, przegrywając 8-10 z Rickym Waldenem. Pomimo sukcesów, nie udało mu się dorównać wynikom z sezonu 2013/14. W rezultacie ponownie stracił kilka pozycji.

Wzloty i upadki w światowych rankingach

W sezonie 2016/17 dotarł do 1/8 finału zarówno w Paul Hunter Classic, jak i Welsh Open. Zdobył również punkty dzięki zwycięstwom we wszystkich najważniejszych turniejach i dzięki temu był w stanie otrząsnąć się po porażce w drugiej rundzie eliminacji do Mistrzostw Świata. W tym roku wspiął się na 48. miejsce. Kolejny sezon zaczął dobrze, docierając do 1/8 finału w Riga Masters 2017. Po kilku mieszanych wynikach dotarł do ćwierćfinału International Championship. Oprócz Joego Perry’ego pokonał również numer 7 na świecie Neila Robertsona. Był to jego najlepszy wynik w najważniejszym turnieju rankingowym do tej pory i dał mu nowy rekord 47. miejsca. Następnie dwukrotnie dotarł do 1/32 finału, ale kolejna porażka w drugiej rundzie na Mistrzostwach Świata uniemożliwiła mu dalszy awans. Sezon 2018/19 rozpoczął się dość rozczarowującym początkiem z dwoma zwycięstwami w siedmiu turniejach. Dopiero dwa zwycięstwa w 1/8 finału Home Nations Series (Northern Ireland Open i Welsh Open) pozwoliły mu odzyskać równowagę. Mimo to, przez długi czas zajmował 64. miejsce w rankingu, co podważało jego status w tourze. Dopiero dzięki zwycięstwu 6-5 nad Juddem Trumpem w China Open, przetrwał kolejny sezon. W Trumpie pokonał przecież zawodnika, który później został nowym mistrzem świata.

Obawy o jego status zawodowy zdominowały jednak również kolejny sezon. Na początku regularnie zdobywał punkty we wszystkich najważniejszych turniejach, ale nigdy nie dotarł powyżej drugiej rundy. Następnie po raz drugi z rzędu dotarł do 1/8 finału w Northern Ireland Open. Zwycięstwo nad szóstym w rankingu światowym Johnem Higginsem zapewniło mu również miejsce w 1/8 finału German Masters na początku roku kalendarzowego 2020. Jednak China Open zostało odwołane z powodu pandemii COVID-19, a po drugiej w karierze porażce w pierwszej rundzie na Mistrzostwach Świata zakończył sezon bez punktu, spadając na 65. miejsce. To zakończyło jego automatyczne członkostwo w tourze, ale jego wyniki w sezonie 2019/20 były wystarczająco dobre, aby uzyskać wystarczającą pozycję w rocznym rankingu. To zapewniło mu nową kartę na tour na kolejne dwa lata.

Sezon 2020/21 rozpoczął się obiecująco. Pozostał niepokonany w Championship League, odpadł jedynie w rundzie pośredniej, ponieważ Tian Pengfei zaliczył wyższego breaka. Na European Masters ponownie pokonał Joego Perry’ego - 16. w rankingu. A na English Open pokonał nawet Marka Allena, 5. w rankingu, 4-0 i dotarł do ćwierćfinału. W tym sezonie dotarł do 1/8 finału jeszcze dwa razy: na Scottish Open i German Masters. Wielokrotnie udowadniał, że jest w stanie pokonać zawodników z czołowej 32., takich jak Anthony McGill i Ali Carter. Chociaż przegrał mecz otwarcia pięć razy, drugi rok rozpoczął obiecująco, plasując się na 68. miejscu w światowym rankingu.

Występy w turniejach w karierze

Tournament	2010 /11	2011 /12	2012 /13	2013 /14	2014 /15	2015 /16	2016 /17	2017 /18	2018 /19	2019 /20	2020 /21	2021 /22	2022 /23	2023 /24	2024 /25	2025 /26
Ranking				79	62	50	55	53	57	60		68	61	48	36	47
Turnieje rankingowe
Championship League	nie rozegrano										RR	RR	RR	2R	RR	2R
Saudi Arabia Masters	nie rozegrano														3R	3R
Wuhan Open	nie rozegrano													LQ	2R	LQ
English Open	nie rozegrano						1R	1R	1R	2R	QF	3R	LQ	LQ	LQ	5R
British Open	nie rozegrano											2R	SF	2R	1R	LQ
Xi’an Grand Prix	nie rozegrano														LQ	1R
Northern Ireland Open	nie rozegrano						3R	1R	4R	4R	1R	LQ	LQ	3R	LQ	1R
International Championship	nie rozegrano		LQ	LQ	1R	1R	1R	QF	LQ	1R	nie rozegrano			1R	2R	LQ
UK Championship	A	A	LQ	2R	2R	3R	2R	2R	1R	2R	2R	2R	LQ	LQ	LQ	LQ
Shoot Out	nierankingowy						1R	A	1R	A	2R	SF	2R	2R	4R	A
Scottish Open	nie rozegrano		MR	nie rozegrano			1R	1R	2R	1R	4R	1R	1R	1R	2R	1R
German Masters	A	A	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	2R	2R	LQ	LQ	1R	LQ	LQ
World Grand Prix	nie rozegrano				NR	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	1R	DNQ	1R	DNQ	DNQ	DNQ
Players Championship	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
Welsh Open	A	A	LQ	1R	1R	2R	4R	3R	4R	2R	1R	1R	3R	3R	2R	3R
World Open	A	A	LQ	LQ	nie rozegrano		1R	LQ	1R	1R	nie rozegrano			2R	2R	3R
Tour Championship	nie rozegrano								DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
World Championship	A	A	LQ	1R	1R	1R	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	1R	LQ	LQ
Turnieje nierankingowe
Championship League	A	A	A	A	A	A	A	A	A	RR	A	A	A	A	A	A
Dawne turnieje rankingowe
Wuxi Classic	nierankingowy		LQ	LQ	1R	nie rozegrano
Australian Goldfields Open	NH	A	LQ	LQ	LQ	LQ	nie rozegrano
Shanghai Masters	A	A	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	2R	nierankingowy		nie rozegrano			nierankingowy
Paul Hunter Classic	Minor-rankingowy						4R	2R	1R	NR	nie rozegrano
Indian Open	nie rozegrano			SF	LQ	NH	1R	LQ	LQ	nie rozegrano
China Open	A	A	LQ	LQ	LQ	LQ	WD	1R	2R	nie rozegrano
Riga Masters	nie rozegrano				Minor-Rank		LQ	3R	1R	LQ	nie rozegrano
China Championship	nie rozegrano						NR	LQ	LQ	1R	nie rozegrano
WST Pro Series	nie rozegrano										RR	nie rozegrano
Gibraltar Open	nie rozegrano					MR	1R	2R	1R	1R	1R	2R	nie rozegrano
WST Classic	nie rozegrano												4R	nie rozegrano
European Masters	nie rozegrano						LQ	LQ	LQ	1R	2R	LQ	LQ	2R	nie rozegrano
Dawne turnieje nierankingowe
Shoot Out	A	A	2R	2R	A	A	rankingowy
Six-red World Championship	A	A	A	A	A	A	A	A	A	A	nie rozegrano		LQ	nie rozegrano

Legenda tabeli wyników
LQ	odpadnięcie w kwalifikacjach	#R	odpadnięcie we wczesnej fazie turnieju (WR = runda dzikich kart, RR = faza grupowa)	QF	przegrana w ćwierćfinale
SF	przegrana w półfinale	F	przegrana w finale	W	zwycięstwo
DNQ	nie zakwalifikował/a się	A	nie brał/a udziału	WD	zrezygnował/a w trakcie turnieju
Legenda oznaczeń w tabelach wyników
NH / Nie roz.		Turniej nie odbył się.
NR / Nie-rank.		Turniej nie był zaliczany jako rankingowy.
R / Rank.		Turniej był zaliczany jako rankingowy.
MR / Minor-Rank.		Turniej był zaliczany jako minor ranking.

Bibliografia

• Ron Florax: Profil na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-07-18]. (ang.).
• Profil na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-07-18]. (ang.).
• Profil na stronie World Snooker Tour. World Snooker Tour. [dostęp 2025-07-18]. (ang.).
• Profil na stronie Snooker Database (archiwalny). Snooker Database. [dostęp 2025-07-18]. (ang.).
• Profil na stronie World Professional Billiards and Snooker Association. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-07-18]. (ang.).