Hammad Miah

Hammad Miah

Obywatelstwo	Wielka Brytania
Reprezentuje kraj	Anglia
Data i miejsce urodzenia	6 lipca 1993 Londyn
Gra zawodowa	2013–2015, 2016–2020, 2021–2025, 2026–
Najwyższy ranking	69 (Maj 2023)
Breaki 100+ pkt.	28

Hammad Miah (ur. 6 lipca 1993 w Londynie) – angielski zawodowy snookerzysta.

Kariera

Początki

Rodzice Hammada Miaha pochodzą z Bangladeszu, ale on sam urodził się w Londynie, zanim jego rodzina przeniosła się do Hertford na północ od stolicy. Zaczął grać w snookera w wieku ośmiu lat, ucząc się od byłego zawodowego gracza Jasona Pegrama w Pockets Snooker Club w Ware i innych miejscach. Pokonał Jimmy'ego White'a w meczu pokazowym podczas wizyty w klubie. W wieku 13 lat zrobił swój pierwszy break stupunktowy, a w wieku 15 lat zrobił break 144. Jego przełom nastąpił w 2012 roku, kiedy dotarł do jednego z finałów regionalnych na English Amateur Championship i był jedynym graczem spoza Chin, który dotarł do półfinału mistrzostw świata IBSF do lat 21 w Wuxi.

Miah następnie wziął udział w Q School wiosną następnego roku. Wygrał swoją grupę już w pierwszym turnieju, dzięki czemu zyskał możliwość rywalizacji jako profesjonalista przez kolejne dwa sezony. Zaledwie dwa tygodnie później zapewnił sobie pierwsze zwycięstwo w rundzie kwalifikacyjnej do Australian Goldfields Open. Jednak w sezonie 2013/14 odniósł niewiele zwycięstw, a jego najlepszym wynikiem w turnieju rankingowym było dotarcie do 1/32 w Indian Open. Pod koniec sezonu zajmował zaledwie 104. miejsce w rankingu. W następnym roku udało mu się odnieść tylko jedno zwycięstwo, w pierwszej rundzie kwalifikacyjnej Shanghai Masters 2014, co spowodowało jego odpadnięcie z profesjonalnej trasy.

Wzloty i upadki w drugiej połowie lat 2000.

Miah nie zdołał awansować do kolejnej edycji w ramach Q School, ale jego występy pozwoliły mu przynajmniej na udział jako zawodnik rezerwowy w rundach kwalifikacyjnych do kilku turniejów Main Tour, które wszystkie przegrał. Większy sukces odniósł w Players Tour Championship: dotarł do 1/32 finału w trzech turniejach – Riga Open, Ruhr Open i Bulgarian Open – i zebrał wystarczająco dużo nagród pieniężnych, aby zająć szóste miejsce w rankingu European Tour Order of Merit wśród zawodników spoza Main Tour. To zapewniło mu kartę wstępu na kolejne dwa lata kariery zawodowej.

W sezonie 2016/17 pokonał w kwalifikacjach do World Open zawodnika z czołowej szesnastki Martina Goulda, ale następnie został wyeliminowany w Chinach przez lokalnego zawodnika występującego z dziką kartą. Na Shanghai Masters pokonał między innymi Rory'ego McLeoda i został wyeliminowany dopiero w czwartej rundzie kwalifikacyjnej. Jednak poniósł również liczne porażki w pierwszej rundzie. Na mistrzostwach świata pod koniec sezonu zmierzył się z ósmym w rankingu Rickym Waldenem i pomimo przegrywania 0-5, udało mu się wygrać 10-7. Następnie pokonał Martina O'Donnella tym samym wynikiem. W meczu decydującym o występie w Crucible Theatre zmierzył się z Rorym McLeodem po raz drugi w tym sezonie. Po katastrofalnym początku, przegrywając 0-7, odrobił straty do 6-7, ale ostatecznie przegrał 7-10. Rozpoczął kolejny sezon na 71. miejscu i potwierdził swoją pozycję, docierając do 1/32 finału na Riga Masters. Później jednak przegrał pięć meczów otwarcia z rzędu. Udało mu się powtórzyć wynik z Rygi na English Open i German Masters, pokonując w tym czasie zawodników z czołowej 32, takich jak Tom Ford i Luca Brecel. Mimo to jego ogólna forma uległa stagnacji i jako 78. zawodnik w rankingu na świecie, w 2018 roku ponownie stracił miejsce w Main Tourze.

Tym razem jednak dotarł do decydującego meczu w pierwszym turnieju Q School i wygrał 4-0 z Luke'iem Simmondsem. Oznaczało to, że w sezonie 2018/19 wszedł prosto w swój piąty rok jako zawodowiec. Były tylko trzy najważniejsze momenty: dotarcie do drugiej rundy w Welsh Open, ostatnia 32 w Northern Ireland Open i dotarcie do 1/8 finału w Paul Hunter Classic, najlepszy wynik w jego karierze jak dotąd. Ponieważ poniósł tylko porażki w pierwszej rundzie, zakończył sezon na zaledwie 119. miejscu na świecie. W następnym sezonie jego seria głównie porażek w pierwszej rundzie trwała dalej, tak że udało mu się tylko trzy razy wystąpić w 1/64 finału i dwa razy wygrać w innych turniejach. Kończąc sezon na 97. miejscu, stracił szansę na rekwalifikację poprzez ranking światowy. Następnie próbował ponownie zapewnić sobie powrót do touru w Q School. Jego najlepszy występ w drugim turnieju został przerwany w półfinale jego grupy przez Michaela Georgiou, co oznaczało, że Miah po raz drugi stracił status zawodowca.

Powrót do Touru w 2021 roku

W Q School 2021 podjął kolejną próbę, docierając do finału grupy w drugim turnieju. Przegrał zacięty mecz z Craigiem Steadmanem 3-4, tracąc bezpośrednią kwalifikację. Jednak dotarł do 1/32 w pozostałych dwóch turniejach, zapewniając sobie pierwsze miejsce w Order of Merit i tym samym zdobywając kartę zawodową na kolejne dwa sezony. W drugim turnieju sezonu 2021/22, British Open, zaliczył passę zwycięstw, docierając do 1/16 po zwycięstwach nad zawodnikami z czołowej 32-ki Benem Woollastonem, Liangiem Wenbo i Lucą Brecelem, powtarzając swój najlepszy wynik turniejowy. Następnie pokonał Matthew Stevensa 6-5 w UK Championship i dotarł do trzeciej rundy Scottish Open, pokonując zawodnika z czołowej 16-tki Yana Bingtao. Kilka kolejnych zwycięstw doprowadziło go do 71. miejsca w klasyfikacji generalnej po pierwszym roku. Po tym nastąpił bardzo wyrównany sezon z tylko czterema porażkami w pierwszej rundzie. Jednak w turnieju Northern Ireland Open w 2022 roku dotarł dopiero do trzeciej rundy. Pokonał również dwóch zawodników z czołowej 32 - Aliego Cartera i Lu Ninga. To tylko nieznacznie poprawiło jego pozycję w rankingu, na 69. miejsce, ale ponieważ wyjątek pozwolił czterem zawodnikom, którzy byli wyżej w rankingu, pozostać w tym roku w turnieju, awansował w rocznym rankingu i tym samym mógł pozostać zawodowcem przez kolejne dwa lata.

Od 2026

W 2026 zwyciężył w WSF Championship co zapewniło mu powrót do zawodowego touru na kolejne dwa lata poczynając od sezonu 2026/27.

Występy w turniejach w karierze

Turniej	2011/ 12	2013/ 14	2014/ 15	2015/ 16	2016/ 17	2017/ 18	2018/ 19	2019/ 20	2021/ 22	2022/ 23	2023/ 24	2024/ 25	2025/ 26
Ranking			104			71		89		71	69	83
Turnieje rankingowe
Championship League	nierankingowy								RR	RR	RR	RR	A
Xi'an Grand Prix	nie rozegrano											2R	A
Saudi Arabia Masters	nie rozegrano											2R	A
English Open	nie rozegrano				1R	3R	1R	2R	LQ	1R	1R	LQ	A
British Open	nie rozegrano								4R	1R	2R	1R	A
Wuhan Open	nie rozegrano										1R	1R	A
Northern Ireland Open	nie rozegrano				1R	1R	3R	2R	1R	2R	1R	LQ	A
International Championship	NH	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	nie rozegrano		LQ	LQ	A
UK Championship	A	1R	1R	1R	2R	2R	1R	1R	2R	LQ	LQ	LQ	LQ
Shoot Out	nierankingowy				1R	1R	1R	1R	WD	1R	4R	1R	A
Scottish Open	nie rozegrano				1R	2R	1R	1R	2R	1R	LQ	LQ	A
German Masters	A	LQ	LQ	LQ	LQ	1R	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	2R	A
Welsh Open	A	1R	1R	1R	1R	1R	2R	1R	1R	1R	LQ	LQ	A
World Open	A	LQ	nie rozegrano		WR	LQ	LQ	LQ	nie rozegrano		LQ	LQ	A
World Grand Prix	nie rozegrano		NR	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
Players Championship	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
Tour Championship	nie rozegrano						DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
World Championship	A	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ
Turnieje nierankingowe
Championship League	A	A	A	A	A	A	A	RR	A	A	A	A	A
Dawne turnieje rankingowe
Wuxi Classic	NR	LQ	LQ	nie rozegrano
Australian Goldfields Open	A	LQ	LQ	LQ	nie rozegrano
Shanghai Masters	A	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	nierankingowy		nie rozegrano		nierankingowy
Paul Hunter Classic	Minor-Ranking Event				1R	1R	4R	NR	nie rozegrano
Indian Open	NH	2R	LQ	NH	LQ	1R	LQ	nie rozegrano
China Open	A	1R	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	nie rozegrano
Riga Masters	nie rozegrano		Minor-Ranking		LQ	2R	LQ	LQ	nie rozegrano
China Championship	nie rozegrano				NR	LQ	LQ	1R	nie rozegrano
Turkish Masters	nie rozegrano								LQ	nie rozegrano
Gibraltar Open	nie rozegrano			MR	2R	2R	1R	1R	1R	nie rozegrano
WST Classic	nie rozegrano									2R	nie rozegrano
European Masters	nie rozegrano				LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	NH
Dawne turnieje nierankingowe
Six-red World Championship	NH	A	A	A	A	A	A	A	NH	LQ	nie rozegrano

Legenda tabeli wyników
LQ	odpadnięcie w kwalifikacjach	#R	odpadnięcie we wczesnej fazie turnieju (WR = runda dzikich kart, RR = faza grupowa)	QF	przegrana w ćwierćfinale
SF	przegrana w półfinale	F	przegrana w finale	W	zwycięstwo
DNQ	nie zakwalifikował/a się	A	nie brał/a udziału	WD	zrezygnował/a w trakcie turnieju
Legenda oznaczeń w tabelach wyników
NH / Nie roz.		Turniej nie odbył się.
NR / Nie-rank.		Turniej nie był zaliczany jako rankingowy.
R / Rank.		Turniej był zaliczany jako rankingowy.
MR / Minor-Rank.		Turniej był zaliczany jako minor ranking.

Finały amatorskie: 2 (2-0)

Rezultat		Rok	Turniej	Przeciwnik w finale	Wynik	Przypisy
Zwycięstwo	1.	2025	Q Tour Europe – Turniej 1	Patrick Whelan	4–2
Zwycięstwo	2.	2026	WSF Championship	Wang Xinbo	5–4

Bibliografia

• Ron Florax: Profil na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2026-05-06]. (ang.).
• Profil na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2026-05-06]. (ang.).
• Profil na stronie Snooker Database (archiwalny). Snooker Database. [dostęp 2026-05-06]. (ang.).