close
Przejdź do zawartości

Andrzej Kalwas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Andrzej Kalwas
Ilustracja
Andrzej Kalwas (2012)
Data i miejsce urodzenia

23 czerwca 1936
Włocławek

Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres

od 6 września 2004
do 31 października 2005

Poprzednik

Marek Sadowski

Następca

Zbigniew Ziobro

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 40-lecia Polski Ludowej

Andrzej Jan Kalwas (ur. 23 czerwca 1936 we Włocławku[1]) – polski prawnik, radca prawny, w latach 1995–2004 prezes Krajowej Rady Radców Prawnych, w latach 2004–2005 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Marka Belki.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1954)[2]. W 1963 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Odbył aplikację w Państwowym Arbitrażu Gospodarczym, po czym w 1965 rozpoczął wykonywanie zawodu radcy prawnego. Od 1965 był zatrudniony na stanowisku radcy prawnego w Warszawskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego „Kablobeton”[3]. Pracował także w Warszawskiej Spółdzielni Ogrodniczej[3]. W latach 1977–1978 był dyrektorem do spraw obsługi prawnej w Głównej Komisji Arbitrażowej[3]. W 1990 podjął praktykę w ramach kancelarii radców prawnych „Kalwas i Wspólnicy”[4]. Specjalizował się w prawie administracyjnym, gospodarczym, handlowym i cywilnym.

Działał w Związku Młodzieży Polskiej i Zrzeszeniu Studentów Polskich[5]. Od 1962 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3]. W latach 1966–1977 był członkiem egzekutywy, a od 1974 do 1977 drugim sekretarzem POP PZPR w WPBP „Kablobeton”[3]. Pełnił funkcję przewodniczącego zespołu partyjnego Krajowej Rady Radców Prawnych[5]. W 1985 był kandydatem PZPR do Sejmu PRL IX kadencji w okręgu nr 5[5].

W latach 1983–1995 pełnił funkcję dziekana rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, a w latach 1995–2004 zajmował stanowisko prezesa Krajowej Rady Radców Prawnych[6].

W okresach 1989–1991 i 2002–2004 był członkiem Trybunału Stanu. Należał do założycieli Krajowej Izby Gospodarczej[4]. W 2004 kandydował bez powodzenia w wyborach do Parlamentu Europejskiego z warszawskiej listy Komitetu Wyborczego Wyborców Razem dla Przyszłości. Objął następnie stanowisko prezesa zarządu nowo powstałego Stowarzyszenia Obywatelskich Inicjatyw.

6 września 2004 został mianowany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na urząd ministra sprawiedliwości w rządzie Marka Belki, zastępując Marka Sadowskiego. Funkcję tę pełnił do końca 31 października 2005. W okresie jego urzędowania – wbrew jego negatywnej opinii – doszło do uchwalenia ustawy nowelizującej przepisy korporacyjne i wprowadzającej regulacje umożliwiające łatwiejszy dostęp do wolnych zawodów prawniczych, z których część została później uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z Konstytucją RP.

18 kwietnia 2018 został zatrzymany przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego celem przedstawienia mu zarzutów w ramach śledztwa dotyczącego osób podających się za funkcjonariuszy służb specjalnych[7]. Następnego dnia został zwolniony.

Jego życiorys i osiągnięcia zawodowe zostały przedstawione w publikacji Wprowadziłem radców prawnych do Europy. Andrzej Kalwas w rozmowie z Albertem Stawiszyńskim z 2016.

Jego synem jest pisarz Piotr Ibrahim Kalwas[8].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1996)[9], Oficerskim (1999)[10] oraz Komandorskim (2012)[11][12] Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał także Medal 40-lecia Polski Ludowej[5].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Andrzej Kalwas, Albert Stawiszyński: Wprowadziłem radców prawnych do Europy. Andrzej Kalwas w rozmowie z Albertem Stawiszyńskim. Warszawa: Wolters Kluwer, 2016, s. 11. [dostęp 2022-08-20].
  2. Wojciech Rylski: Absolwenci Reytana 1954. wne.uw.edu.pl. [dostęp 2020-10-02].
  3. a b c d e Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2026-01-23].
  4. a b Kalwas: Jestem suwerenny i odporny na naciski. pb.pl, 3 września 2004. [dostęp 2017-08-15].
  5. a b c d Kandydaci na posłów do Sejmu PRL z Warszawy i województwa stołecznego. „Stolica”. Nr 41 (1960), s. 22, 13 października 1985. 
  6. Kalendarium samorządu radców prawnych. „Radca Prawny”. Nr 129, s. 14–31, wrzesień 2012. 
  7. Krzysztof Sobczak: Były minister Andrzej Kalwas zatrzymany przez CBA. prawo.pl, 18 kwietnia 2018. [dostęp 2018-04-18].
  8. Maria Kotowska-Kachel: Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku: Piotr Ibrahim Kalwas. Instytut Badań Literackich PAN. [dostęp 2025-03-22].
  9. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 1996 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1997 r. Nr 12, poz. 94).
  10. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 listopada 1999 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2000 r. Nr 5, poz. 99).
  11. Członkowie samorządu radców prawnych odznaczeni. prezydent.pl, 27 września 2012. [dostęp 2012-09-28].
  12. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 września 2012 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2013 r. poz. 214).