Un relé ou relevador[1] é un interruptor accionado electricamente. Ten un conxunto de terminais de entrada para un ou máis sinais de control e un conxunto de terminais de contacto operativos. O interruptor pode ter calquera número de contactos en múltiples formas de contacto, como contactos de peche, contactos de apertura ou combinacións dos mesmos.
Os relés úsanse para controlar un circuíto mediante un sinal independente de baixa potencia e para controlar varios circuítos mediante un só sinal. Empregáronse por primeira vez en circuítos telegráficos de longa distancia como repetidores de sinal que transmitían unha copia actualizada do sinal entrante a outro circuíto. Os relés empregáronse amplamente en centrais telefónicas e nos primeiros ordenadores para realizar operacións lóxicas.
O relé electromecánico tradicional usa un electroimán para pechar ou abrir os contactos, pero tamén se inventaron relés que empregan outros principios de funcionamento, como os relés de estado sólido que empregan propiedades semicondutoras para o control sen depender de pezas móbiles.[1] Os relés con características de funcionamento calibradas e, ás veces, con varias bobinas de funcionamento, utilízanse para protexer os circuítos eléctricos de sobrecargas ou fallos; nos sistemas de enerxía eléctrica modernos, estas funcións realízanas instrumentos dixitais que aínda se denominan relés de protección ou relés de seguridade.
Os relés de retención só requiren un único pulso de potencia de control para operar o interruptor de forma persistente. Outro pulso aplicado a un segundo conxunto de terminais de control, ou un pulso con polaridade oposta, reinicia o interruptor, mentres que os pulsos repetidos do mesmo tipo non teñen efectos. Os relés de retención magnética son útiles en aplicacións nas que a alimentación interrompida non debe afectar os circuítos que controla o relé.[2]
