efe

Ayrıca bakınız: Efe

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /e.ˈfe/
• Heceleme: e‧fe

Ad

efe (belirtme hâli efeyi, çoğulu efeler), sahiplik şekli efe -si

1. Yiğit, özellikle Batı Anadolu köy yiğidi; zeybek.
   • iş başa düşünce Ulvi seğirtip radyoyoyu açıyor, şoför anında kapıyor, sonra kısaca açıklıyor durumu: "Abi arkadaki gayetle yaman efedir.

     — Halit ÇAPIN, 1996, “Babası Fil Olan Fare”, Öküz, 13. sayı, s. 13
2. ağabey
3. kabadayı
4. kaptan

Çekimleme

efe adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	efe	efeler
belirtme	efeyi	efeleri
yönelme	efeye	efelere
bulunma	efede	efelerde
ayrılma	efeden	efelerden
tamlayan	efenin	efelerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	efem	efelerim
belirtme	efemi	efelerimi
yönelme	efeme	efelerime
bulunma	efemde	efelerimde
ayrılma	efemden	efelerimden
tamlayan	efemin	efelerimin
2. tekil (senin)
yalın	efen	efelerin
belirtme	efeni	efelerini
yönelme	efene	efelerine
bulunma	efende	efelerinde
ayrılma	efenden	efelerinden
tamlayan	efenin	efelerinin
3. tekil (onun)
yalın	efesi	efeleri
belirtme	efesini	efelerini
yönelme	efesine	efelerine
bulunma	efesinde	efelerinde
ayrılma	efesinden	efelerinden
tamlayan	efesinin	efelerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	efemiz	efelerimiz
belirtme	efemizi	efelerimizi
yönelme	efemize	efelerimize
bulunma	efemizde	efelerimizde
ayrılma	efemizden	efelerimizden
tamlayan	efemizin	efelerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	efeniz	efeleriniz
belirtme	efenizi	efelerinizi
yönelme	efenize	efelerinize
bulunma	efenizde	efelerinizde
ayrılma	efenizden	efelerinizden
tamlayan	efenizin	efelerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	efesi	efeleri
belirtme	efesini	efelerini
yönelme	efesine	efelerine
bulunma	efesinde	efelerinde
ayrılma	efesinden	efelerinden
tamlayan	efesinin	efelerinin

Çeviriler

efe

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "efe" maddesi