vir

Grafías semellantes:     Vir

Entrada incompleta Esta páxina está marcada para ser completada. Pode axudar no Galizionario completándoa.

Galego

• Etimoloxía: do galego-portugués vĩir, do latín venire, de venio, do protoitálico *gʷenjō, do protoindoeuropeo *gʷm̥yéti, composto de *gʷem- e *-yéti.

• Pronuncia: [ˈbiɾ] (AFI)

Verbo

vir

1. Trasladarse cara ao lugar onde está o falante.
2. (completar)

Traducións

• Castelán: venir ^(es)
• Francés: venir ^(fr)
• Inglés: come ^(en)
• Italiano: venire ^(it)
• Portugués: vir ^(pt)
• Vasco: etorri ^(eu)

Conxugación

Verbo irregular da 3ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	vir
Xerundio	vindo
Participio	vido/vindo, vidos/vindos, vida/vindas, vidas/vindas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	veño	vés	vén	vimos	vides, vindes	veñen
	Copretérito	viña	viñas	viña	viñamos	viñades	viñan
	Pretérito	vin	viñeches	veu	viñemos	viñestes	viñeron
	Antepretérito	viñera	viñeras	viñera	viñeramos	viñerades	viñeran
	Futuro	virei	virás	virá	viremos	viredes	virán
	Pospretérito	viría	virías	viría	viriamos	viriades	virían
Modo Subxuntivo	Presente	veña	veñas	veña	veñamos	veñades	veñan
	Pretérito	viñese	viñeses	viñese	viñésemos	viñésedes	viñesen
	Futuro	viñer	viñeres	viñer	viñermos	viñerdes	viñeren
Modo Imperativo	Afirmativo		ven	veña1		vide, vinde	veñan1
	Negativo		veñas	veña1		veñades	veñan1
Infinitivo conxugado		vir	vires	vir	virmos	virdes	viren

1 Vostede(s)

Africáner

• Etimoloxía: do neerlandés voor.

Preposición

vir

1. Para.

Baure

Substantivo

vir

1. Vento.

Esloveno

Substantivo

vir

1. Fonte.

Latín

• Etimoloxía: do protoitálico *wiros, do protoindoeuropeo *wiHrós.

Substantivo

vir

1. Home.
   • Sinónimos: mas, homo.

Portugués

• Etimoloxía: do galego-portugués vĩir, do latín venire, de venio, do protoitálico *gʷenjō, do protoindoeuropeo *gʷm̥yéti, composto de *gʷem- e *-yéti.

Verbo

vir

1. Vir.