frango

Latín

frango
clásico (AFI)	/ˈfran.goː/
eclesiástico (AFI)	/ˈfran.go/
silabación	fran-gō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	an.go, an.goː

Etimología

Del protoitálico *frang-, y este del protoindoeuropeo *bʰr-n-ǵ- ('quebrar'). Compárese el gótico 𐌱𐍂𐌹𐌺𐌰𐌽 (brikan, 'quebrar') y el alemán antiguo brehhan ('quebrar').

Verbo transitivo

1

Romper, quebrar, partir, desmenuzar.

2

Disminuir, debilitar.

3

Agotar, aniquilar, quebrantar.

4

Dominar.

5

Abatir, desalentar.

6

Conmover, ablandar.

Conjugación

Conjugación de frangō, frangere, frēgī, frāctum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	frangere, frēgisse
Infinitivo pasivo	frangī
Participio activo	frangēns, frāctūrus
Participio pasivo	frangendus, frāctus
Gerundio	frangendī, frangendō, frangendum
Supino	frāctum, frāctū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego frangō	tū frangis	is, ea, id frangit	nōs frangimus	vōs frangitis	eī, eae, ea frangunt
Pretérito imperfecto	ego frangēbam	tū frangēbās	is, ea, id frangēbat	nōs frangēbāmus	vōs frangēbātis	eī, eae, ea frangēbant
Futuro	ego frangam	tū frangēs	is, ea, id frangēt	nōs frangēmus	vōs frangētis	eī, eae, ea frangent
Pretérito perfecto	ego frēgī	tū frēgistī	is, ea, id frēgit	nōs frēgimus	vōs frēgistis	eī, eae, ea frēgērunt, frēgēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego frēgeram	tū frēgerās	is, ea, id frēgerat	nōs frēgerāmus	vōs frēgerātis	eī, eae, ea frēgerant
Futuro perfecto	ego frēgerō	tū frēgeris	is, ea, id frēgerit	nōs frēgerimus	vōs frēgeritis	eī, eae, ea frēgerint
Presente pasivo	ego frangor	tū frangeris, frangere	is, ea, id frangitur	nōs frangimur	vōs frangiminī	eī, eae, ea franguntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego frangēbar	tū frangēbāris, frangēbāre	is, ea, id frangēbātur	nōs frangēbāmur	vōs frangēbāminī	eī, eae, ea frangēbantur
Futuro pasivo	ego frangar	tū frangēris, frangēre	is, ea, id frangētur	nōs frangēmur	vōs frangēminī	eī, eae, ea frangentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego frangam	ut tū frangās	ut is, ut ea, ut id frangat	ut nōs frangāmus	ut vōs frangātis	ut eī, ut eae, ut ea frangant
Pretérito imperfecto	ut ego frangerem	ut tū frangerēs	ut is, ut ea, ut id frangeret	ut nōs frangerēmus	ut vōs frangerētis	ut eī, ut eae, ut ea frangerent
Pretérito perfecto	ut ego frēgerim	ut tū frēgerīs	ut is, ut ea, ut id frēgerit	ut nōs frēgerīmus	ut vōs frēgerītis	ut eī, ut eae, ut ea frēgerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego frēgissem	ut tū frēgissēs	ut is, ut ea, ut id frēgisset	ut nōs frēgissēmus	ut vōs frēgissētis	ut eī, ut eae, ut ea frēgissent
Presente pasivo	ut ego frangar	ut tū frangāris, frangāre	ut is, ut ea, ut id frangātur	ut nōs frangāmur	ut vōs frangāminī	ut eī, ut eae, ut ea frangantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego frangerer	ut tū frangerēris, frangerēre	ut is, ut ea, ut id frangerētur	ut nōs frangerēmur	ut vōs frangerēminī	ut eī, ut eae, ut ea frangerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) frange	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) frangite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) frangitō	(is, ea, id) frangitō	― ―	(vōs) frangitōte	(eī, eae, ea) franguntō
Presente pasivo	― ―	(tū) frangere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) frangiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) frangitor	(is, ea, id) frangitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) franguntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Portugués

frango
pronunciación (AFI)	[ˈfrã.gu]

Etimología

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo masculino

frango ¦ plural: frangos

1

Pollo.

• Relacionados: galo, galinha, pinto.

2

Muchacho, joven, rapaz.

• Uso: coloquial